ಬೆತ್ತಲೆ ಮನಸು(Naked Mind)

Proud moments coninues......

2011-11-29T14:37:00.000-08:00

All seasons in YOU

2011-07-28T07:42:00.000-07:00

There is winter….
You are angel in white
Sensing pure snow
Such a truthful blow
All is clear as YOU!

Here comes spring….
YOU beauty in colors
Surprised by collections
Envy your designer
Looking most for big day!

YOU spread in hot summer
Reminds me your temper
How bright YOU are!
Will wait for the evening
I know you get cooler

Knew YOU accept autumn
Beauty not always color
Neither losing is not lost!
YOU look so serious
All you do for new birth

Winter reminds your purity
Summer does for variety
Spring brings the beauty
Autumn does for serenity

Every moment hugs true
I see all seasons in YOU!

Dr. D 

ಡಾ| ದಿನೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ : ಯುವ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ

2011-06-12T22:24:00.000-07:00

ಡಾ| ದಿನೇಶ ಶೆಟ್ಟಿ : ಯುವ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ

ಹೊರಗೊಂದಿರೆ ಒಳಗೊಂದು.......?

2011-01-02T21:59:00.000-08:00

ಬಾಂದಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ
ಕರಿಮೋಡ, ಚಂದ್ರನಿಲ್ಲದ ಆಕಾಶ
ಪಾರಿವಾಳದ ಹುಡುಕಾಟ
ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಗರುಡ ಗುಮ್ಮಗಳ ಆರ್ಭಟ!
ನಲ್ನುಡಿಗಳಿಗೆ ಬರ
ಸಿದ್ಧತೆಗಳ ಮಹಾಪೂರ
ಹಗಲಿಗರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ತವಕದಿ
ರಾತ್ರಿಗೆಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರ
ಯಾರೋ ಮನದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ್ದ
ಶಾಶ್ವತ ಸ್ತಂಭ!
ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಹೊಸದೊಂದು
ಉದಯಕ್ಕೆ ಮ್ಲಾನ ಯತ್ನ
ಗುರಿಯಾಯ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿ, ಶಕ್ತಿ
ನಿರ್ಜೀವ ಜೀವ ಕಳೆ
ಒಂದಿನಿತು ಅರಿವಿಲ್ಲ
ಎಷ್ಟು ಮುಗ್ದ ಈ ಇಳೆ?!

ಶಹಬಾಷ್, ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಗೆ!
ಮೆಚ್ಚಿದೆ ನಿನ್ನ ಸುಪ್ತ ಸ್ಥೈರ್ಯಕೆ!
ಕೈ ತಟ್ಟುವೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಲಕೆ!
ಬೆನ್ನುಜ್ಜುವೆ ನಿನ್ನ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಗೆ!
ಆದರೆ?!

ಹೊಸರೂಪ ಕೊಡಮಾಡು
ಹೊಸ ದಿಶೆಯ ಗುರಿಮಾಡು
ನಿನ್ನ ಆದರ್ಶದ ಚೌಕಟ್ಟು ಬದಲಿಸು
ಸಾವಿರ ಕೈ ಮುಗಿದಿವೆ ನೋಡು

ತಯಾರಿ ನೇರ, ಉದ್ದೇಶ ಘೋರ
ಸಷ್ಟಿ ಹಗೆಗೆ ಸಮಷ್ಟಿ ಗುರಿಯೆ?
ನೋಡೊಮ್ಮೆ ಓ ಶಕ್ತಿ, ವ್ಯಕ್ತಿ?
ಸಾವಿರ ಕಂಬನಿ ಧರೆಗುದುರಿದೆ ಇಲ್ಲಿ...

ಬದುಕು ಬಯಸಿದಂತಿರದು
ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಯ ಬದುಕು ಒಪ್ಪದು
ಗುರಿ ಕದಲಿಸಿ ಕದ ತೆರೆ
ಇನ್ನೇನೋ ಹೊಸತಿದೆ ಹೆಕ್ಕಿ ನೋಡು?!..

ನಿಮ್ಮ
ದಿನು

(ಜನವಾಹಿನಿ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದ ಕವನ......)

ಚಿತ್ರ ಮೂಲ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

ಬದುಕೊಂದು ವ್ಯವಕಲನ!!!!!!!!!!

2010-07-02T01:15:00.000-07:00

ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಸ್ಥಿರ ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಹಿಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ತವಕಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅವ್ಯಕ್ತ ಅಂಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಭಯ. ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಸತ್ಯದ ಅಸಹಾಯಕತೆ!. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುತೂಹಲ, ರಗೋರಿ ಆಟದ ನೆನಪು, ದುಂಬಿಯ ಬಾಲಕ್ಕೆ ನೂಲು ಕಟ್ಟಿ ಅದರ ಚಟುವಟಿಕೆ ನೋಡಿ ಹಿಂಸೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ನಲಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟೋ ದೂರ ಸರಿದಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಕಿದರೂ ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ನಿಲುಕುವಷ್ಟು.....!. ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ವಿಶ್ವಮಾನವರು. ದೊಡ್ಡವರಾದಂತೆ ವಿಶ್ವ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮದು!. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಷಯ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದರೂ ಅದರ ಕುರಿತಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ತವಕ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು. ಆದರೆ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಚಲನೆ ಕಂಡಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕು constrained ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊರಟರೆ ಸಾಯಂಕಾಲ ಮನೆಗೆ, ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಪ್ಯಾಂಟು, ಶರ್ಟ್, ಸೀರೆ, ಕುಪ್ಪಸ, ಚೂಡಿದಾರ, ಬೂಟಿಗೆ ಪಾಲಿಶ್....ಇದೇ ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಯೋಚನೆಗಳು. ಮಗು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಾ ಪುಟ್ಟ, ಸಂಜೆ ಆಡೋಣ ಎಂಬ ಆಶ್ವಾಸನೆ. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದಲೂ ಈ ಆಶ್ವಾಸನೆ ಇದ್ದದ್ದೆ!!. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಅಗಸ್ಟ್ ೧೫ರ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ, ನವಂಬರ್ ೧೪ರ ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣಿ....ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟು ಸಹ ಕುತೂಹಲ, ಆಸಕ್ತಿ, ಪುರುಸೊತ್ತು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ನಾವೇನನ್ನೋ ಮೀರಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆಂಬ ಭಾವ. ಒಂತರಾ ಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ಅಪೂರ್ಣತೆಯತ್ತ ಪಯಣ..!. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ವ್ರದ್ದಾಪ್ಯ ಸಮೀಪಿಸಿದರೆ ಕಳೆದು ಬಂದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಕಳೆದು ಕೊಂಡ ಎಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನದಿಯ ನೀರಿನ ಅಳತೆ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಕೈಗೆ ಸಿಗದ, ಮನಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಸಾವಿರ ಯೋಚನೆಗಳು. ಹಿಂದೆ ತಾನು ಓಡಾಡಿದ ಮಾರ್ಗದ ದೂಳನ್ನು ಸಹ ಕೆಣಕದಷ್ಟು ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ತನ್ನದೇ ಸ್ರಷ್ಟಿ ಮುನಿದರೆ ವಿಷ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತೆ.

ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಕ್ರತಿಯನ್ನು, ದೈನಂದಿನ ಬದಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯವದಾನ, ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ quite common ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಬದಲಾವಣಿಗಳ ಎಷ್ಟೋ ಅಂಶಗಳು ಹಳತು ಎನ್ನಿಸುತ್ತವೆಯಾದರೂ ಕೊನೆಗೆ ರುಚಿಯಾಗುವಂತದ್ದು ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮಾತ್ರ. ಇದು ಹಣ್ಣಿಗಿಟ್ಟ ಹಲಸಿನ ಕಾಯಿಯ ಹಾಗೆ, ಹಣ್ಣಾಗ ಹೊರಟ ಹುಣಸೆ ಹುಳಿಯ ಹಾಗೆ. ಇದು ಎಷ್ಟು ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಂದರೆ, ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ಧಮ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮುಂಡು ಬೀಡಿಯ ಹಾಗೆ!. ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಪಾಪು-ಪುಟ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಮಾವ, ತಂಗಿ, ಅಕ್ಕ, ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತೆ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸೀಮಿತ ಅರ್ಥ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಯಾವಾಗಲೋ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮನೆ, ಮನೆಯವರೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಣಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರುವ ಸಂದರ್ಭ ಶುಭ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಹೀಗೆ ದಿನಗಳುರುಳಿದಂತೆ ಬದುಕಿನ ವ್ಯವಕಲನ ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತೆ. ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಂಕೆಗಳು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಗದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ. ನಮ್ಮವರು ಎಂದು ಕೊಂಡವರೆಲ್ಲಾ ಟೆಲಿಪೋನ್ ಮಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂದದ ತೀವ್ರತೆ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಆದರಿದುಅನಿವಾರ್ಯ. ಅವಸರದ ಓಟದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತಂದೆ, ತಾಯಿಯವರ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೂ ಸ್ಪಂದಿಸದಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ಬದುಕು ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಸಂಘರ್ಷ ಪೋಣಿತವಾಗುತ್ತೆ. ಆಗ ಬದುಕಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮುಖಕ್ಕಿಂತ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖ ಮುಖ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೊಂದು ಮಾತು.......ಬದುಕು ಯಾವ ಸ್ಥರದತ್ತ ಓಡಿದರೂ ಅದು ಬದುಕಿನ ದಿನಗಳ ಉಳಿವಿಕೆಗಾಗಿ. ಅದು ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಪರಿಸರದ ಬದಲಾವಣಿಗಳ ಜೊತೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸ್ಪಂದನವಿರಬೇಕಾದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವ್ಯವಕಲನ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕಳೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ, ಅಲ್ವಾ?.......

ದಿನು
Note: Image from Internet

ದೂರವಾಣಿಯ ದೂರದ ರಿಂಗಣದೊಂದಿಗೆ.........

2010-04-03T03:10:00.000-07:00

ಆ ಒಂದು ಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೋ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ದೂರದವರನ್ನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸುತ್ತೆ. ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸಂಧಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಅದರ ಕೂಗಾಟ ದೂರದ ದ್ವನಿ ನಿನ್ನದೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅಣಕಿಸುತ್ತೆ. ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ತಾರದ ಬಯಲನ್ನು ನೀಡಿ ವ್ಯ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವು ಮಾಡುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ದೂರವಾಣಿ ಜೀವ ಬಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತೆ. ತೀರದ ಬಯಕೆಗಳು, ಮಾಸದ ನೆನಪುಗಳು, ದೂರಾದ ಭೇಟಿ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಅಂತರ....ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದೇ ಕತ್ತರಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಇಗೋ ಮರೆಯದಿರು ಎನ್ನುವಂತೆ ಆಗಾಗ ಚೀರಾಟ ಮಾಡೋದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿ ನೆನಪನ್ನು ಹಿಡಿದಷ್ಟು ಅನುಭವ!!.

ಬದುಕಿನ ಬದಲಾವಣಿಗಳೇ ಹೀಗೆ. ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೈಜತೆ. ಮತ್ತೆಲ್ಲವೂ ಅವ್ಯಕ್ತ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಒಂದು ಯಂತ್ರ ಹಿಡಿದಿಡುವ ರೀತಿ ಇದೆಯಲ್ವಾ, ಅದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಯಾವುದೋ ಪ್ರಶ್ನೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ನೂಕಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಯಾವುದೋ ಒಂದೆಡೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ನಡುವೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಕೂಗಿ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ದೂರವಾಣಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಸ್ನೇಹಿತ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಅವಲಂಬನೆಯಾಗುವ ರೀತಿ ಒಂತರಾ ವಿಶೇಷ. ಅವಸರದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗೆಗಿನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾದ್ಯ. ಆಗ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಬೆಸೆಯುವಂತದ್ದು ಈ ಸ್ನೇಹಿತ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೆನಪುಗಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವಸರದ ವಿಷಯದ ವಿಲೇವಾರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರೀತಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಸ್ನೇಹ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಶುಭಾಶಯ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಲು ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯಾವುದೋ ಅಚಾನಕ್ ಸುದ್ದಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ....ಮೊಳಗುವ ಆ ದ್ವನಿ ಎಷ್ಟೋ ಹ್ರದಯಗಳ ಬಡಿತವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿಸುತ್ತೆ. ಬಹುಶ: ಅವಸರದ ಬದುಕಿನ ಮನುಷ್ಯನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಒಡನಾಡಿ ಈ ದೂರವಾಣಿ!

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೂರವಾಣಿ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ರೀತಿ ಇದೆಯಲ್ವಾ...ಆಗ ದೂರವಾಣಿಯ ರಿಂಗಣ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾದದ್ದು, ವ್ಯಾಪಕವಾದದ್ದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೋ ದೂರದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು, ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದು ಹೇಳುವ Sincearity ಇದರದ್ದು. ಇದು best friend ಎಂಬ ಮನವರಿಕೆಯಿಂದಲೋ ಏನೋ...mobile phone ಅರಂಭವಾದದ್ದು!. ಈಗ ಈ ದನಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅಂಗವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಆದರೊಂದು ಜಿಜ್ನಾಸೆ.......ದೂರವಾಣಿ ಇರುವ ಮೊದಲು ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ವಾ?..ಉತ್ತರ ಸುಲಭ. ಆಗ ಪ್ರಪಂಚ ನಮ್ಮ ಮನೆ, ನಮ್ಮ ಗ್ರಾಮ...ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೀಗ ಅಣ್ಣ ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ತಮ್ಮ ಕುಂದಾಪುರದಲ್ಲಿ... ಅಗತ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಅಂಚೆಯನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುವುದಾದರೆ ಹಲವಾರು ದಿನ ಕಳೆದೀತು. ಆದರಿಂದು ಈ ಬಗೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಪತ್ಕಾಲದ ಬಂಧುವಾಗಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ, ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ದೂರವಾಣಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಮನುಷ್ಯ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳೋದು, ಅವಲಂಬಿಸೋದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಸಂಘ ಜೀವಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ....!. ಅಲ್ಲೂ ಲಾಭವಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕುರಿ, ಕತ್ತೆ, ಕೋಳಿಗಳಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೆವೋ ಏನೋ.....ಆಗ ದೂರವಾಣಿಯ ರಿಂಗಣ ಪ್ರಾಂಗಣವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮನದ ಅಂಗಣವನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ....ಅಲ್ವಾ?

ನಿಮ್ಮ
ದಿನು

ಮನಸೇ.....ನೀನೆಷ್ಟು ಅಸ್ಥಿರ....!

2010-03-24T00:11:00.000-07:00

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಆಚರಿಸಿದ ಗಣೀಶ ಚತುರ್ಥಿ, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಆಚರಿಸಿದ ಮಂಗಳವಾರದ ಸಂಕಷ್ಟಿ ವ್ರತ, ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಮುಖ ನೋಡಿ ಸಂತಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಭಾವ, Blue oceanನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಪ್ಯಾಂಟು, ಪಾರಿಜಾತದಲ್ಲಿ ತಿಂದ ಸ್ವೀಟು, ಗೀತಾಂಜಲಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಚಲನಚಿತ್ರ, ಮರವಂತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡಿದ ಸಮುದ್ರ ತೀರ, ಸೋಮೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಮೌನ ಸಂತಸ ಅನುಭವಿಸಿದ ಪರಿಸರ, ರೈಲಿನ ಚುಕುಬುಕು ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂತಸದ ಅಲೆಯನ್ನು ತೇಲಿಬಿಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ, ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಕಲೇಟುಗಳು, ಬೇಡವೆಂದರೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಕನಸುಗಳು, ಪದೇ ಪದೇ ಕೈತಟ್ಟಿ ಬದುಕನ್ನು ಸಂತಸದ ಬುಗ್ಗೆಯಾಗಿಸುವ ನೆನಪುಗಳು......ಹೀಗೆ ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದು, ಮರುಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾವ ಮಾಪನದಿಂದಲೂ ಅಳೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ವೇಗದ ಯೋಚನೆಗಳು. ಈಗ ಕುಂದಾಪುರವಾದರೆ ಮರುಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸು ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿರುತ್ತೆ. ಯಾವ ನಿರ್ಭಂದವೂ ಇಲ್ಲದ, ಸಲೀಸಾಗಿ ತಿರುಗಾಡಬಲ್ಲ ಚಲನಶೀಲ ವಸ್ತುವೆಂದರೆ ಬಹುಶ: ಇದೇ ಇರಬೇಕು. ಯಾವ ಸ್ಥಿರ ಯೋಚನೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶತಾಂಶ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಅಸಾದ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬದಲಾವಣಿಯ ಬಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರತಿದಿನದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ. ಬದಲಾವಣಿಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸು ಬದುಕಿಗೆ ಜಡತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತೆ!.

ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅನ್ಯ ವಿಚಾರದ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೋವುಗಳು, ನಿರಾಶೆಗಳು, ನೆನಪುಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಬೇಡವೆಂದರೂ ಮನದ ಬಯಲನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿರ ಭಾವ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಕಾಣದ ಬಯಕೆಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೇರಿ ಅಸ್ಥಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ಅಲ್ಲೂ ವಿಫಲತೆ ಕಾಡಿದರೆ.....ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸುವ ಕಾಯಕ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂದಿದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬುದ್ದಿಯೆಂಬ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿ ನೋಡುವಂತವರಾಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲೂ ಮಿಥ್ಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಡಿದರೆ...ವಾಸ್ತವದ ಕಹಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಮಾತ್ರರು ನಾವೇ ಆಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಯೋಚನೆ-ಯೋಜನೆಗಳ ನಿರ್ಮಾತ್ರರು ನಾವೇ ಆಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಹಸನಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?.

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ. ಓ ಮನಸೇ......ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ, ವಿಶಾಲಕ್ಕೆ, ಚಲನಶೀಲತೆಗೆ, ವ್ಯಾಪಕತೆಗೆ, ನಿರಂತರತೆಗೆ, ನಿತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ, ಸ್ಪಂದನಕ್ಕೆ, ಸಾರ್ವಬೌಮತ್ವಕ್ಕೆ, ಕ್ಷಣಿಕತೆಗೆ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತತೆಗೆ, ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ, ವೈಶಿಷ್ಟತೆಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ!. ಅಲ್ಲೂ ನಿನ್ನದೇ ಇಣುಕು ನೋಟ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರತಿಫಲಿತವಾಗುತ್ತೆ. ಅದೆಷ್ಟೋ ಯೋಚಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಸ್ಥಿರ ಎನ್ನದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ. ಅದರೂ....ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಬದುಕಿಗೆ ವ್ಯಾಪಕತೆ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಮತಲಕ್ಕಿಂತ ವಕ್ರ ಮೇಲ್ಮೈ ಸೌಂದರ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನುಣುಪು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಜಾರುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತೆ. ಅದರೆ....ವಕ್ರತೆಯೂ ಬದುಕಿನ ಸರ್ವಸ್ವ ಆಗಲಾರದು. ಆದರೂ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ್ಥಿರತೆಯೂ ಒಂತರಾ ದ್ವಂದ್ವ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?..

ನಿಮ್ಮ

ದಿನು

Something is better than Nothing....?

2010-03-18T23:21:00.000-07:00

ಮನದ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಟ್ಟ ಪೀತಿ, ಹ್ರದಯ ಕುಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟ ಸ್ನೇಹ, ಕಾಣದ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಸಂಬಂಧ, ಯಾವುದೋ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಭಾವಗಳು.....ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ಮೈಲು ದೂರದ ಬಾಳ ಪಥದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ. ಕಪ್ಪನೆಯ ಹಾಸಿನ ನಡುವೆಲ್ಲೋ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ತನ್ನ ಅಸ್ಥಿತ್ವ ತೋರಿಸೋಕೆ ಯತ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನಾವು ಬಯಸಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು ಬಯಸಿದಂತೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತಾ ಹೇಳಿ?. ಪಡೆದದ್ದು, ಪಡೆಯಲಾಗದ್ದು, ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡದ್ದು....ಎಲ್ಲವೂ ವಿರಳ ಹಾದಿಯ ಪ್ರಬಲ ಪಾತ್ರಗಳು. ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ದಿನ ಕೈಗೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ ಅಚಾನಕ್ ಫಲಿಸದೇ ಇದ್ದಾಗ ಅದರ ಒಳತಿರುವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಮ್ತವರಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಎಲ್ಲೂ ಅಪೂರ್ಣತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಲು ಅಸಾದ್ಯ. ಯಾಕೋ ಒಂತರಾ ವಿಚಿತ್ರ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ?. ಇದರ ಹಿಂದೆ ವೈಚಾರಿಕತೆಯಿದೆ, ಕಾರಣಗಳಿವೆ.

ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬದುಕನ್ನೇ ಪಡೆದಂತೆ ಇರುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಅದು ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅವಸರದ ಬದುಕಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎನಿಸುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಒಂತರಾ ಒಂದು ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳು. ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದಾದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಮೊದಲನೆಯದೆ ಆಗಿರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಬಾರದು. ಪ್ರೀತಿ ಫಲಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಭಾವ ಬದುಕನ್ನು ಬಂಧಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಹ್ರದಯಗಳು ಸ್ಪಂದಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಹೊಸ ಕನಸುಗಳು ಮೊಳೆಯುತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿ, ಹಲವು ದಿನವಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಪ್ತಗೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟವರಂತೆ ಉತ್ತರ ಧ್ರುವದಿಂ ದಕ್ಷಿಣ ಧ್ರುವಕೂ....ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಸಿಗಲಾರದು. ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ ಅಮರವಾದದ್ದು. ಪ್ರೀತಿ, ಮೂಲವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುವಂತದ್ದು. ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಲಿದಾಡುವಂತದ್ದು. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ವಿಷಯದ ನಿರ್ಭಂದ ಸಿಗಲಾರದು. ಮಾತು ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೆ, ಹ್ರದಯ ತವಕಿಸುತ್ತೆ, ಮನಸು ಅನುರಣಿಸುತ್ತೆ, ಕಣ್ಣು ಕಾತರಿಸುತ್ತೆ, ದೇಹ ಉಲ್ಲಸಿತವಾಗುತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವ ಅದೇನನ್ನೋ ಬದುಕಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತೆ.

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಂಶವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಯಾವ ಘಟನೆಗಳೂ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಡಿದುಹಾಕಬಾರದು. ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಬಲುದೂರ ಚಲಿಸಿದ ಬದುಕಿನ ಮಾರ್ಗದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಷ್ಟಾದರೂ ವ್ಯವದಾನ ಬೇಕು.ಆಗ ಬದುಕಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನೆ ಮರೆತು ಬಿಡುವವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತಸ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೋ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೇ!. ಹೀಗೆ ಕಳೆಯಲಾಗದ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಬಂಧಗಳು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ಮಾತು ಸ್ಪಷ್ಟ....ಭಾವನೆಗಳು ಸಾಯಲಾರವು. ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಿರಿಯಲಾರವು. ಅದೇ ಆರಂಭ, ಅದೇ ಚಲನೆ, ಅದೇ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ...ಆದರೆ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾವ.....ಹೊಸ ಭಾವದ ಮಿಳಿತದೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯ ಭಾವ ಮರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ಸವಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಥವಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹೀಗಾಗಿ something is........ಅಲ್ವಾ?

ನಿಮ್ಮ

ದಿನು

ಚಿತ್ರ ಕ್ರಪೆ:ಗೂಗಲ್

ಎಲ್ಲರ ಹುಡುಕಾಟವೂ ಒಂದೇ....?

2010-03-18T22:40:00.000-07:00

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಭೂತ ಕಳೆದದ್ದು, ಭವಿಷ್ಯ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದ್ದು. ಆದರೂ.... ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿರುವ, ಕೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದಿಡಬೇಕಾದ ವರ್ತಮಾನ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಹುಡುಕಾಟ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲವಾಗುವಂತದ್ದು, ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡರೂ ಹೊಸ ಸವಾಲುಗಳು, ಬದಲಾವಣಿಗಳು ಮುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಹುಡುಕಾಟವೂ ಅದೇ...ನೆಮ್ಮದಿ, ಸಂತೋಷ!. ಬುದ್ಧ ಬೋದಿ ವ್ರಕ್ಷದ ಬಳಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದು, ಮಹಾವೀರ ಸಾಧನೆಗೈದದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ಬದುಕಿನ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ. ಅಲ್ಲೋ, ಇಲ್ಲೋ ಸಿಗುವ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಾಗಿ!. ಯಾರು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೂ ಬದುಕು ಅವರವರ ನೇರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಲುಕುವಂತದ್ದು. ಅನ್ಯರ ಬದುಕಿನ ಸವೆತ ಕೆಲವೊಮ್ಮೇ ಪ್ರೇರಣಿಯಾಗಬಲ್ಲುದೇ ಹೊರತು, ಬೇರೆಯವರು ಸವೆಸಿದ ಹಾದಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾರದು.
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅನುಭವದ ಮ್ರದು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಬದುಕ ಸವಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಬದುಕನ್ನು ಸಮಾಜದ ನೇರಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಯತ್ನ ನಮ್ಮಿಂದಾಗಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮುಂದಡಿ ಇಡುವಾಗ ಹಿಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ರಮಿಸಿರಬೇಕು. ಯಶಸ್ವಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ.....ನಿರಾಶೆ ಪಡಬಾರದು. ಇಷ್ಟೇ ತಾನೆ ಬದುಕು, ಆಶಯವೊಂದೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿ ಎಂದರಿತು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಇಟ್ಟಡಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ನೀಡುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಲ್ಲೂ ವಿಫಲಗೊಂಡರೆ ....ಆ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮುಂದಡಿ ಪುಷ್ಟೀಕರಣ ಕಾಯಕ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತವರಾಗಬೇಕು!. ಆಗ ಬದುಕಿನರ್ಥದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ depend ಆಗುವಂತದ್ದು ಕೂಡ ಒಂದು ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಧಾರ ಮೂಡಬೇಕಾದದ್ದು ಪ್ರತಿ ಮನಸಿನಿಂದ. ಪರಿಸರ, ಹಿರಿಯರ ಹಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರಕ ಅಂಶಗಳು. ಬದುಕಿನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳೇ ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಬೇಕು. ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದಾಗ ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕದ ಉದ್ದೇಶ ಮುನ್ನುಡಿಯಿಂದಲೇ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಓದಲು ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡೀತು....

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೂತದ ಘಟನೆಗಳೂ ಭವಿಷ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡುವುದುಂಟು!..ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ ..ಬದಲಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ...!. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕಳೆದ ಗಳಿಗೆಯ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೆ ಓಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ. ನಾವೇನೋ ಕಳೆದು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದೆಣಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮರಳಿ ಹಿಂದೆ ವ್ಯಾಪಿಸಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನದ ಹುಡುಕಾಟ, ತೆರಳಬೇಕಾದ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಬದುಕಿನ ಉಚ್ಚ್ರಾಯ ಅಂಶಗಳೇನೆ ಇದ್ದರೂಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿದಾಗ ಹುಡುಕಾಟ ಇದ್ದದ್ದೇ. ಹಾಗಾಗಿಯೆ ನಾವು ಶಿಲಾಯುಗ ದಾಟಿ ಕಂಪ್ಯುಟರ್ ಯುಗಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟದ್ದು. ಬದುಕಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ರಷ್ಟಿಕರ್ತರಲ್ಲ. ಸ್ವಂತಿಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದರೂ ಮೂಲ ಪಡಿಯಚ್ಚು ಒಂದೇ......ಅದುವೆ ನೆರಳಿನಡಿ ಗುದ್ದಾಟ!!.ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾನು ಹಎಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹುಡುಕುವಾಗ ರುಚಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದುಕ ಚಿತ್ರಪಟ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನ ಎಷೋ ಆದರ್ಶಗಳು ಅರ್ಥ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರವು ಎಂಬ ಕೊರಗು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಈ ದಿಶೆಯ ಯೋಚನೆ ಮೂಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅರಸುವಂತವರಾಗಬೇಕು. ವರ್ತಮಾನದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತವರಾಗಬೇಕು. ಒಟ್ಟಾರೇ ಎಲ್ಲರ ಹುಡುಕಾಟವೂ ವರ್ತಮಾನದ ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಸತ್ಯ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?....

ನಿಮ್ಮ

ದಿನು

ಚಿತ್ರ ಕ್ರಪೆ: ಗೂಗಲ್

ಅವನು ಕುಣಿಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ, ಕೊಳಲು ಅಳುತ್ತಿತ್ತು!

2010-03-14T17:42:00.000-07:00

(ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಯಂ ಕಾಲಂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಒಂದು ಬರಹ.....ಕಾಲಂ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : ಸಿಂಗಲ್ ವಿಷ್ಯ)

ಅದು ಹೊಸ ಮನೆಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದ ರಾತ್ರಿ......

ಕತ್ತಲಿಗೆ ಸವಾಲಾಗುವಂತಿದ್ದ ಬೆಳಕು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗುರುತಿಸುವಂತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನೂರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಜನ. ಆ ಸಂದರ್ಭದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಅನುಭವ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವವರ ಒಂದು ಗುಂಪು. ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊತ್ತು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ!. ಅದು ಅವನ ಕಲ್ಪನೆ.....ಒಂಟಿ ಕಾಲು ಮೇಲೆತ್ತಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ತೊದಲುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನದೇ ಸಿಳ್ಳೆ, ತೊದಲುವ ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ಪ್ರೇರಕ ಮಾತುಗಳು, ಜೊತೆಗೆ ಹಿಮ್ಮೇಳ.....ಹೀಗೆ ಅವನದೇ ಆದ ವಾತಾವರಣ. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದೊ ಕೊಳಲು...ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಪೈಬರ್ ಕುರ್ಚಿ ಬಳಸಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ ಜನ....ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಳುಕುತ್ತಾ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ದೇಹದ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ದೇಹದ ಮೇಲ್ಭಾಗ ಕುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ....ಜೊತೆಗೆ ಕಾಲು ಸಹ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದ!.....

ನನಗಾಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದದ್ದು ಅವನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅದರಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷ ಪಡುವ ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅವನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ ವಸ್ತುವನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೀಡಿ ಕುಣಿಯಲು encouragement ಬೇರೆ! ಅವನ ಕುಣಿತಕ್ಕೆ, ಅವನ ಹಿಮ್ಮೇಳಕ್ಕೆ, ಅವನ ಕೊಳಲಿನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸ್ವರಕ್ಕೆ....ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಲಯವಿದೆ. ಅವನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೆ ಆದ ಸೌಂದರ್ಯವಿದೆ. ದೇಹದ ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೊಳಲಿನ ದನಿಗೆ ಹಿಡಿತವಿದೆ. ಆದರೆ......ಸ್ವರವನ್ನು, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು, ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಜನರು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಒದ್ದಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವನ ಮನಸ್ಸು, ಕಲೆಗಾಗಿ ಮದ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುವ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಅವನ ಸಂಕುಚಿತ ಭಾವ...ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಈ ಶತಮಾನದ ಸವಾಲುಗಳೆನಿಸುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡವು. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಕೊಳಲಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿತ್ತು!. ಅವನು ಕುಣಿಯುವಾಗ ಕೊಳಲು ಅಳುತ್ತಿತ್ತು....!

ಅದೇನೆ ಇರಲಿ....ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಗಳಿಕೆಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವರ್ಗ ಇನ್ನೂ ಆ ಹಳೆಯ ಮಾಮೂಲು ಮದ್ಯದ ಗುಂಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರದಿರುವಂತದ್ದು ಅವರನ್ನು ಹೊಸ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಅನ್ಯರನ್ನು ದೂರುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೂ, ಮಧ್ಯ ಕುಡಿದರಷ್ಟೆ ಕುಣಿಯಲು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಬರುತ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಆದರೂ...ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮನರಂಜನೆಯ ಮೂಲವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ. ಅನ್ಯರು ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾದಾಗ ಪಡುವ ತೊಳಲಾಟ, ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಡಿತ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಗುವ ಜನರನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಸಂತಸ ಪಡಲು ಇದು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವೇ? ಎನಿಸದಿರದು. ಯಾವ ನೈತಿಕ ನೆಲೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದು? ಅನ್ನಿಸದಿರದು. ಇದು ನಮ್ಮದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ....ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದವರೂ ನಾವೇ...! ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿ, ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ತಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಮಲು ಸುಖವೇ ಅಂತಿಮ ಎಂದರಿತ ಜನತೆಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯತೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ. ಕುಡಿದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಬರವಸೆಯಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನೇ ಮಜಾ ಮಾಡುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು atleast for humanity ಬಿಡುವಂತವರಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವೇ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಮೂಲವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?. ಹೀಗಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ ವರ್ಗವನ್ನು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿ ಎಚ್ಚರಿಸಬೇಕಾದ್ದು, ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಅನ್ನಿಸೊಲ್ವಾ ಹೇಳಿ?...

ನಿಮ್ಮ,

ದಿನು

(ಚಿತ್ರ ಮೂಲ: ಗೂಗಲ್)

ಓ ಬೆಳಕೆ...

2010-03-14T16:57:00.000-07:00

(ವಾರಪತ್ರಿಕೆ "ತರಂಗ"ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದ ಕವನ.....)

ಅರ್ಧ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ

ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಕಿರುದೀಪ

ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸರಸ

ಎಣ್ಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರಕೆ

ಯಾವ ದೇವರಿತ್ತ ಹರಕೆ?

ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೇಕೇನು

ಕತ್ತಲ ಪೊರೆ ಬರಲು?

ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿತ್ವದ

ಹೋರಾಟ!

ಯಾಕಾಗಿ ಈ ಅಸ್ಥಿತ್ವ?

ಕಿರುಗಾಳಿ ಬಿರುಗಾಳಿ

ಏನಿರಲಿ ಎಂತಿರಲಿ

ಎಣ್ಣಿಯ ಬದುಕಿನರ್ಥದೀಪ ತಾನೆ?

ಸಾಯಬಹುದಹುದು ಬೆಳಕು

ನಿರ್ಮಿಸುವವರಾದು ಬದುಕು?

ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿಯ ನೆನಪೇಕೆ

ಅಳಿದುಳಿದ ಹಗಲಿಗರ್ಥವಿಲ್ಲದ

ಮೇಲೆ!! ಹಾಂ

ಪ್ರಜ್ವಲಿಸು, ಎಣ್ಣಿಗರ್ಥವ ನೀಡು

ನಿಮ್ಮ

ದಿನು

(ಚಿತ್ರ ಮೂಲ: ಅಂತರ್ಜಾಲ)

ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕ ಹೊರಟು......?

2010-03-11T02:58:00.000-08:00

ದಿನಾಲೂ ಬದುಕಿನ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತದುವೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನಮ್ಮನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತೆ. ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೇ ಮತ್ಯ್ಯಾಕೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಾಡುತ್ತದೆಯಾದರೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗೊಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಅಗೋಚರ ಎಂಬಂತಿರುವ ಬದಲಾವಣಿ. ಮೂಲ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರ ಮಾತ್ರ ಅದುವೇ. ಹೊರಗೆಲ್ಲ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಹೊದಿಕೆಗಳು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಕಣ್ತೆರೆದ ಗಳಿಗೆಯಿಂದಲೂ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ನಾಳೆ.....ಗಾಗಿ ಮುಂದೂಡಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮಲಗುತ್ತೇವೆ. ಅದುವೇ ಸತ್ಯವನ್ನು......

ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟ ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಒಂದು ಗಳಿಗೆಯನ್ನಾದರೂ ವ್ಯಯಿಸಿಯೇ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ವ್ಯಯಿಸಿದಾಗಲೂ waste ಅನ್ನಿಸುವ ಬದಲು ನಾಳೆಗಾದರೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅನ್ನುವ ಆಶಾಭಾವ ತಾಳುತ್ತೇವೆ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವಂತದ್ದು, ಛೀ! ನೀನು ಯಾಕಾದ್ರೂ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಿ ಎಂಬ ಅಮ್ಮನ ಮೂದಲಿಕೆ, ನೆನಗೆ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳೇ ಅರ್ಥವಾಗೊಲ್ಲ ನೀನು light ಕಂಬ ಎಂಬ ಸಂಗಾತಿಯ ಗೋಗೆರತ, ನಿನಗೆ sentiment ಅನ್ನೋದೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಾತು, ನೀನು sensitive ಆಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು ಎನ್ನುವ ಹತ್ತಿರದವರ ಬುದ್ದಿವಾದ, you should concentrate on your studies ಎಂಬ ಗುರುಗಳ ಗಂಭೀರ ಮಾತು, ಕೇವಲ ಕಡ್ಡಿ, ಪೆನ್ನು, ಪೆನ್ಸಿಲಿಗಾಗಿ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗಳಿಗೆಗಳು........ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಯತ್ತ ಮನಸು ವಾಲುತ್ತೆ. ಆಗ ನಾವ್ಯಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆಗೊಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮೂರ್ಖ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತೆ. ಯಕಶ್ಚಿತ್ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಐರು ಬೆರಳುಗಳೇ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಆದರೂ ನಾವ್ಯಕೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಎಲ್ಲರಿಗೊಪ್ಪುವ ಸ್ನೇಹಿತ, ಸಂಗಾತಿಗೊಪ್ಪುವ ಪ್ರೀಯತಮ, ಗುರುಗಳಿಗೊಪ್ಪುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ಸಮಾಜಕ್ಕೊಪ್ಪುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬಿಡೊಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇದು ಅಸಾದ್ಯವಲ್ಲ!!. ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ನಾವು ಬದುಕುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವಂತವರಾಗಬೇಕು. Some what flexible ಎಂಬಂತಹ ಬದುಕು ಇದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆಗೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ!.

ಹೀಗಾಗಿ ಬದುಕು ಸುಂದರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಗಳ ಉತ್ಖನನ ದಿನವೂ ನಡೆಯಬೇಕು. ಆಗ ಸಿಗುವ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಶೇಖರಿಸುವಂತವರಾಗಬೇಕು. ನಾವ್ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದೆಡೆ ನಮ್ಮದೇ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವಲ್ವಾ...ಅದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ನಾವು ಏಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಒಂದೇ ಭಾವನೆಗಳಡಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ವಾ..ಅದುವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಆಗೋಕೆ ಬಿಡದಿರುವ ಅಂಶ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟವರಂತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬುವವರಂತೆ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರಂತೆ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮನ್ನಿಸುವಂತೆ ಒಂದೈದು ದಿನ ಇದ್ದು ಬಿಡೋಣ.... ಆಗ ನಾವು ನಾವಾಗಿರುವ ಬದಲು ಅವರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?!. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಖುಷಿಯಿದೆ. ಸ್ವಂತಿಕೆಗೆ ಬೆಲೆಯಿದೆಯಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನವಿದೆ. ಅಭಿಮಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಕಾಡುತ್ತೆ. ಆಗ ಒಂಥರಾ ನಿರ್ಬಂದ ಮನಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ನರಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ ....ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಸದಾಗುವ ಬದಲು ಬರಿ ಬದಲಾವಣಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಾವು ಅವರಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಾಗ ಒಂದು ಮಾತು...ಅದು dependency ಆಗಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ ನಾವೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವರಾಗಿ ಬಿಡುವಂತದ್ದು. ಎಲ್ಲವನ್ನು, ಎಲ್ಲರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಆಗ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿ ಅನ್ನಿಸೋದೆ ಇಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದಾಗಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದಾಗಿರುತ್ತೆ. ಒಂಥರಾ ಶೀಘ್ರ ಬದಲಾವಣಿ...!. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಬದಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ನಾವೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಪರಿವರ್ತಕರು ನಾವೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ನಿರಾಳತೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾಡಿದರೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲರ್ ಅಗೊಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ನಾವು ನಾವಾಗಿಯಾದರೂ ಬದುಕುವಷ್ಟು ಸಹನಶೀಲರಾಗೋಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?...

nimma

dinu

ಕನಸಿನ ಹಾದಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಒರಟು ಚಾದರ!

2010-01-22T02:58:00.000-08:00

ಮುಂಜಾನೆಯ ಹೊಸ ಬೆಳಗಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಕನಸು ಜೀವ ತಳೆದರೆ, ಸಂಜೆಯ ನಸುಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭವಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಗೆ ಜಿಗಿಯಬಲ್ಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರುವ ಮನಸಿನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಕನಸು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ absorb ಆಗುತ್ತೆ?. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕನಸು absorb ಆಗಿರಬಹುದೋ ಅಥವಾ adsorb ಆಗಿರಬಹುದೋ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು easy ಆಗಿ ಇತಿಹಾಸ ಸೇರುವ ಪರಿಯಾದರೂ ಏನು? ಕನಸು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಗಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು? ಕನಸು, ಬಯಕೆಗಳಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟು ಬಿನ್ನ? ಕನಸೆಂದರೆ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಬಯಕೆಯೇ? ಕನಸಿನ dimension ಎಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕತೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತೆ? ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮನಸಿಗಿರಬೇಕಾದ basic requirementsಗಳೇನು? ಹುಟ್ಟಿದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ ನನಸಾಗೋಕೆ ಸಾದ್ಯಾನಾ?......ಹೀಗೆ ಸಾಗಬಲ್ಲ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದಂಶ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಬದುಕಿಗೆ ಕನಸಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ಬದುಕು ಕನಸಲ್ಲ!. ಯಾವಾಗ ನಾವು ಕನಸು (Dream) ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆ (Imagination) ಗಳ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕನಸುಗಳ ಹುಟ್ಟು ಕಷ್ಟ ಸಾದ್ಯ.

ಬದುಕಿನ ವ್ಯಾಪಕತೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದ, ಅನುಭವದ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿತ್ವ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ, ಜಂಜಾಟದ ಝರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪರಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ’Strong determination’ ಕನಸಿಗಿರಬೇಕು. ಕನಸು, ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿ ಪದರವನ್ನ, ನಡೆಯನ್ನ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಾಗ ದಾರಿಯ ಒರಟುತನ ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸಂಭವಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು. ಕನಸಿನ ನನಸಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೂವಿನ ಚಾದರವಿರುವ ಮಾರ್ಗ ಸಿಗದು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಪರಿತ್ಯ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಏರಿಳಿತ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗೊಂದಲ, distract ಮಾಡಬಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು......ಕೊನೆಗೆ so called destiny effect..ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನೂ ದಾಟಿ ಸಾಗಬಲ್ಲ, ಸಾಗಿ ಉಳಿಯಬಲ್ಲ ಕನಸಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ದಾರಿಯ ತುಂಬಾ ಸಿಗುವ ಒರಟು ಚಾದರ.
ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದ ಕನಸುಗಳು ಕಾಲನ ಕಬಳಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಗ್ಗಲನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವು. ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಶಿಥಿಲವಾಗಬಲ್ಲವು. ಅನುಭವದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳವಲ್ಲವು. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಆಗಿದ್ದ ಹಲವು ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ಉಳಿದದ್ದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಹೊಸತಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡ ಮತ್ತಷ್ಟು!. ಬಾಲ್ಯದ ಕೆಲವೊಂದು ಕನಸುಗಳು ಈಗಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳು!. ಕನಸು ಕೂಡ ಅಮರತ್ವ ಪಡೆದಿಲ್ಲ. ಅಮರತ್ವ ಪಡೆವ ಕನಸಿಗೆ ಗೆಲುವು ಬಲು ದೂರ. ವಾಸ್ತವದ ಕಲ್ಪನೆ ಕನಸಿನ ವ್ಯಾಪಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲುದು. ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಕನಸು ಬದುಕಲ್ಲಿ ಒಂದೋ, ಎರಡೋ ಹುಟ್ಟಲು ಸಾದ್ಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಲು ಸಾದ್ಯ. ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಕನಸಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಅದು ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು!. ಇದು ನನಗೆ ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬ ರಣಾತ್ಮಕತೆಯಿಂದಲ್ಲ...ಬದಲಾಗಿ ಅದು ನನ್ನ ಕನಸಾಗಲು suit ಅಲ್ಲ, ನನಗೆ ಅನ್ವಯ ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮನಸಿನ ನಿರ್ಧಾರದ ಫಲ. ಎಷ್ಟೋ ಈ ಬಗೆಯ ವಿಚಾರಗಳು ಪ್ರತಿ ಮನಸಿನ ಒಳಗೆ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವು ಸಲೀಸಾಗಿ ಕನಸಿನ ಆಯುಷ್ಯ ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲುದು.

ಕನಸಿನ output ನಿರ್ಧರಿಸಬಲ್ಲ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ, Planning, Application and Management. ಕನಸನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುನ ತಾಕತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗಿರುತ್ತವೆಯಾದರೂ, ಆ ಬಗೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟು ಕೊಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಇರುವಂತದ್ದು ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಕನಸಲ್ಲ!. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಕನಸಿಗೂ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಕನಸಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ plan ಮಾಡುವ ಕಾಯಕ ಕನಸಿನ ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಹಾಗೂ ಕೈಗೊಂಡ ನಿರ್ದಾರಗಳನ್ನು sincere ಆಗಿ apply ಮಾಡಬಲ್ಲ smartness ಕನಸಿನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ನಡು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಏರಿಳಿತಗಳ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಕನಸನ್ನು manage ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಹಾಗೂ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಹೌದು. ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಸಹಜ. ಈ ರೀತಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ, ಸಮಾಜದ ಎದುರು bold ಆಗಬೇಕಾದ್ದು ಅಗತ್ಯ. ಹಾಗಂತ ಕನಸುಗಳ ದಾರಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಜಯವೊಂದೇ ಲಭಿಸದು. ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಸುಲಭ ಸಾದ್ಯವಾಗದು. ಆ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ sacrification ಮತ್ತು consolation ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತೆ. ಅಂತೂ ಕನಸಿನ ಯಶಸ್ವಿ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸವೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.......ನೆನಪಿರಲಿ....ಕನಸು ಬೆಳ್ಳಿಗೆರೆಯಲ್ಲ....ಕೆತ್ತಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಕಾಯಕ!.
ದಿನು

I witness biggest snowfall in Korea since 40 years!!!!

2010-01-22T00:54:00.000-08:00

It was first working day of year 2010......whole seoul beautifully blanketed by white snow....it was fun, it was amaging.....it was thrilling.....apart from it.. was really chilling!. The day which witness biggest snowfall in Korea since 40 years!

It caused traffic chaos, made life little difficult by delaying or canceling scores of flights. According to the Korea Meteorological Administration, the snow that began falling early in the morning piled up around the nation's central regions with more than 25.2 centimeters accumulating in Seoul, by next day. It was the heaviest in 41 years and second heaviest since the nation started observing snowfall back in 1937. Usually, sa a low pressure system from the West Sea approaches the nation, heavy snowfall starts. When the center of the system passes the southern part of Chungcheong Province, the central regions will see more snowfall. Despite increased numbers of buses and subway trains, citizens experienced inconveniences as public transportation operated behind schedule and was more crowded than usual. Major roads in Seoul were slippery and snow-covered, disrupting traffic.

Seoul City dispatched a total of 3,590 workers for clearing snowdrifts and poured 2,381 tons of calcium chloride on major roads. However, work in most locations was hampered by continuing heavy snowfall, coupled with cold wind. By following the weather forecast, an emergency system was worked from early in the morning. At the Gimpo International Airport, on the outskirts of Seoul, all 42 flights, including two international flights to Japan, were cancelled in the morning. It was the first time that the airport has cancelled all the flights since a heavy snowfall in 2001. However, no cancellations were reported at Incheon International Airport, except for some 30 delays due to de-icing work.
However personally, it was natural greatness with infinite reasons. I enjoyed playing in snow, spent some time outside withstanding heavy cold with my guide and labmates, took few snaps.......gon back to my child age...so jumping, shouting........But Im not sure..weather nature heard abt my outburst of happyness............:). Any how it was amaging being a child infront of nature........!

Seeing North Korea from by far..........!

2009-11-18T17:42:00.000-08:00

Last week I had a trip with my friends, along with an American scholar to the Odusan Unification Observatory just north to Seoul. The observatory is located on a hill that is out in attention of the confluence of both the Imjim and Han Rivers that creates the border with North Korea. ( you can see the view below)

The observatory does provide excellent views of North Korea, but not the real North Korea!. At the opposite bank of the river we could see the collective farm apartments those are just fake buildings, but no one actually lives in! ( Fake Village). It was clear after seeing that landscape through telescope on the top of the observatory. I could not see any sign of life on the opposite bank of the river i.e North Korea. Eventhough it was around 7PM, there was no electric light, as all the buildings stands in dark!.

But green shedded hills of North Korea stands apart by considering the beauty!. it was so wonderful, even sunset was awesome. Besides North Korea, we could see the beautiful rural area of north side of South Korea. If we look at the south from the observatory the steep peaks of Korea’s most visited National Park, Bukhan Mountain is easily visible.

Except the great views, inside there is an intresting museum, displays everyday items, cloth designs of North Korea and North Korean Toys. But it was surprising to see the model of North Korean classroom and apartment, that highlights the power of JI Kim and blind faith of North Korean civiliens towards their king. After hearing so many stories, my heart feel sad about North korean people. So when I came back from observatory, even now my heart beats for them!. God grace them.........oh...finally forgot to say....it was minus 5 that evening. totally chilled....yet warmed inside by seeing wonderful location. After that we had a nice dinner (korean traditional) at my friend Angela house. ( Thanks to her for guiding, driving, caring us....)

ಸಂಶೋದನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಯಶಸ್ಸು.........

2009-11-15T17:40:00.000-08:00

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ "Young Investigator 2009 Award" ಪಡೆದಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಪಿಸು ಮಾತುಗಳು;

ಇನ್ನೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೆಳಕು ಕಾಣದ ಎಷ್ಟೋ ಮನೆಗಳಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು, ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರೈಮರೀ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದು, ಅಷ್ಟೇನೂ ಶಿಕ್ಷಣವಂತರಲ್ಲದ ಮುಗ್ದ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಉನ್ನತ ಅಧ್ಯಯನದ ಬಗೆಗೆ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಲು ಸಹ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದ ಪ್ರೇರಣಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹೊತ್ತಿಗೂ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಅಧ್ಯಯನ ಪೂರೈಸಿದ ಒಬ್ಬರನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಗಾಗದ ಕೂಡ್ಲು ಎಂಬ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದ ನನಗೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷ್ಣಣ. BSc ಯಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ rank, TMA Pai Gold medal, ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಖುಷಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಬ್ರಮ ಈ ಗಳಿಗೆಯದು. ಭಾರತದ ಮೂಲೆಯ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಸುಮಾರು 7000 Km ದೂರದ ಕೊರಿಯಾಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮನದ ತುಂಬಾ ಬರಿ ಕನಸುಗಳು. ಆದರೆ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಜತೆಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ (ಭಾಷಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದಾಗಿ), ಸಂಸ್ಕ್ರತಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಮೈಕೊರೆಯುವಷ್ಟು ಚಳಿ (ಚಳಿಗಾಲದ ಉಷ್ಣಾಂಶ -15 ಡಿಗ್ರೀ ಸೆಲ್ಸಿಯಸ್)........ಇವುಗಳ ಮದ್ಯೇ ಕನಸುಗಳು ಮುದುಡುವ ಭಯ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ scholarship ಕೊಟ್ಟ ಕೊರಿಯಾ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕೈ ಕೊಟ್ಟು ಮರಳಿ ಹೋಗಲಾರದ ಬಾವುಕ ಸ್ಥಿತಿ. ಆ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನದ ಮೂಲೆಗಿಟ್ಟು, ಸಂಶೋದನೆಯೊಂದೇ ನನ್ನ ಕಾಯಕ ಎಂದರಿತು ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಹೊಸತು ಅನ್ನಿಸಿದ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ನಿರ್ಧಾರದ ಫಲ ಇಂದು ಕಣ್ಮುಂದಿದೆ!. Cancer Imaging Tracers ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಹೊಸ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಗುರುತಿಇರುವುದು ನನ್ನ ಮನೋಭಲವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿಸಿದೆ. ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಹೆತ್ತ್ತು ಪಾಲಿಸಿದವರಿಗೆ, ಹಾರೈಷಿದ ಹಿತೈಷಿಗಳಿಗೆ, ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಮನಸುಗಳಿಗೆ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಜೊತೆ ಸಾಗಿ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ದೇವರಿಗೆ ನಾನು ಕ್ರತಜ್ನ.

ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಕೆಲವು ಕ್ಯಾಮರಾ ಕ್ಷಣಗಳು ಕೆಳಗಿವೆ.....

ಮನವಿ

2009-10-26T20:26:00.000-07:00

ಬಾ ಮೌನವೇ ಬಾ.....ಬಾ....
ಬಂದೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಪ್ಪು
ದನಿಯ ಆರ್ಭಟವನ್ನ
ಬಳಿ ಬಂದು ಹೊರದಬ್ಬು
ಓ ಮೌನವೇ ಬಾ.....ಬಾ,.......

ಕೇಳಿ ಕರೆದವರಿಲ್ಲ
ಕಂಡು ಕೊಂಡವರಿಲ್ಲ
ನಾನಂತು ಅರಿತವನಲ್ಲ
ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯವ ಬಲ್ಲ
ಓ ಮೌನವೇ ಬಾ,.....ಬಾ.......

ಕಳೆದಂತ ಆ ಬಾಲ್ಯ
ಕಾಡುತಿಹ ಈ ವಿರಹ
ಕತ್ತಲಿನ ಹಣಿಬರಹ
ಕರೆದು ಓಡಿಸಬಲ್ಲ
ಓ ಮೌನವೇ ಬಾ......ಬಾ.......

ಸಂಗಾತಿ ಬಲು ದೂರ
ನೋವಂತು ತಲೆಬಾರ
ಕಳೆದಿರುವ ಕನಸುಗಳ
ಮರೆಮಾಚು ಬಾವಗಳ
ಓ ಮೌನವೇ ಬಾ.....ಬಾ......

ಬಂದೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಪ್ಪು
ಬಾ ಮೌನವೇ ಬಾ....ಬಾ......

ದಿನು

ಪರಿಹಾರ

2009-10-26T20:16:00.000-07:00

ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನ ನೋವಿಗೆ, ಮೌನವೊಂದೆ ಸೂಕ್ತವೇ
ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಸಾಲದೆ, ಅದು ಕೂಡ ಸ್ವಂತವೇ
ಅಂದು ಕೊಟ್ಟ ಬಾವನೆ, ಇಂದು ಬರಿಯ ಕಲ್ಪನೆ
ನೋಡಿ ಹೋಗು ಸುಮ್ಮನೆ, ಯಾಕೆ ಬರಿಯ ಚಿಂತನೆ

........ಕಾದ ಹಗಲು, ಅಷ್ಟು ತೊದಲು
ಬಯಕೆ ತೋಟದ ಹಂದರ
ನೀನೆ ನಾನು, ನಾನೇ ನೀನು
ಎಂಬ ಬಾವನೆ ಸುಂದರ

ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯಕೆ, ಯಾಕೆ ಬರಿಯ ಹೋಲಿಕೆ
ಕಳೆದು ಹೋದ ಕಾಣಿಕೆ, ಅದುವೆ ನೋವ ಹೊದಿಕೆ
ಕದ್ದು ಕಳೆವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮಾತು ಶೂನ್ಯ
ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪು ಒಮ್ಮೆ, ಕೊನೆಗೆ ಅದುವೆ ಮಾನ್ಯ

.......ಅರಿತ ಒಗಟು, ಬರಿಯ ಕನಸು
ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ಜೀವನ
ನಾನು ಕುರುಡು, ನೀನು ಮೌನಿ
ಸತ್ಯ ಒಂದೇ ಚೇತನ !

ದಿನು

ಸ್ನಾನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣೋ ಹಾಗೆ!!

2009-09-23T02:26:00.000-07:00

ಬದುಕಿನ ಕೆಲವೊಂದು ಸತ್ಯಗಳೇ ಹೀಗೆ......!

ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ...ಸತ್ಯವನ್ನು ನುಡಿಯಬೇಕು, ನೇರ ನಡೆ-ನುಡಿಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಂಬಿಗಸ್ಥ ವ್ಯವಹಾರವಿರಬೇಕು...there should be a models like Gandhi......ಆದರೆ....?. ಯಾವತ್ತಾದ್ರೂ 100% ಸತ್ಯವನ್ನು follow ಮಾಡಬಲ್ಲ, ಮನಸಿಗೆ ತಪ್ಪು ಕಾಣಿಸಿದ್ದನ್ನ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡವರು ಆಪ್ತರಾಗಿ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದೋಕೆ ಸಾದ್ಯಾನಾ?....ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಬದುಕಿನ ಪಥದಲ್ಲಿ upto date valued ಮನುಷ್ಯ ಅನ್ಯರಿಗಿಂತ ಬೇಗನೆ ಆಪ್ತರಾಗೋಕೆ ಸಾದ್ಯಾನಾ?....ನಿಜವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ರೆ ಇದು ಒಂತರಾ ಸ್ನಾನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣೊ ಹಾಗೆ!, ತುರಿಕೆಯುಳ್ಳ ಗಾಯವನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ತುರಿಸುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸುಖದ ಹಾಗೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಕಷ್ಟ...ಆದರೂ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನುಷ್ಯ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ detergent clean ಆಗಿ ಇದ್ದಾಗ, ಅನ್ಯರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಬದುಕಿನ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಚೀಚೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ so called SMART ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ accept ಆಗಬಲ್ಲ. ಕಡೇ ಪಕ್ಷ 100% ಸತ್ಯ, ನಂಬಿಕೆ maintain ಮಾಡೋವರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ!

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ....ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲೇಬಾರದು, ಕಲೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಬೆಲೆ ಇದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು, ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ ಗೆಳತಿ, ’How I look today?' ಎಂದಾಗ ’you look like angel' ಅನ್ನಬೇಕು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಇದ್ದವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ನೋಡದಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು, ......ಹೀಗೆ ಹಲವು. ಆದರೂ ಸಾದ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ!. ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣದ ವಸ್ತುವಿಗೆ looks great ಅನ್ನೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ....ಇದರಿಂದಾಗೇ ನನಗೆ ಪೋಟೊ ಕಳಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಬಹುದು!. ಎಷ್ಟೇ ಆಪ್ತರಿದ್ದರೂ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಖಂಡಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಸಂಬಂದಗಳ ನಡುವೆ ಮೌನದ ಅಂತರ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗತೊಡಗಿದೆ. Senior ಅಂದುಕೊಂಡವರ ಹುಂಬು ಜ್ನಾನಕ್ಕೆ, ಅವರು ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಅವರ ದ್ರಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂತರಾ biased target ಆದ ಅನುಭವಗಳು ಹಲವು. ಇದು ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಬಹುಶ: ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ನಡೆದಿರಬಹುದಾದ ಅಂಶಗಳು. ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಭೇಷ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಎರಡು ಮಾರ್ಗ ಸ್ಪಷ್ಟ, ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಹೇಳದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಇರುವಂತದ್ದು......ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುವಂತದ್ದು. ಎರಡೂ ಸಾದ್ಯವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತರಹ ನಿಷ್ಠುರ ಹುಡುಗ ಅನ್ನೋ ಬಿರುದು ಪಡೆಯಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದೀತು!!.

ನಿಷ್ಠುರವಾದ ಸತ್ಯದ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಳಿತಿನ ಅಂಶವಾದರೂ, ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ 'SMART' ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಅನುಭವದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಇಂದಿನ ಸಂಬಂದಗಳ ನಡುವೆ ನಿಷ್ಠುರ ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ, ಸಿಹಿ ಸುಳ್ಳು ಆಪ್ತವೆನಿಸುತ್ತೆ. ನೇರ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ಕೊನೆಗೆ self-comfort ಕೂಡ ಸಿಗದು ಅನ್ನೋವಂತಾ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತೆ. ಯಾವತ್ತಾದ್ರು ನಮ್ಮವರು ಅಂದುಕೊಂಡವರಿಗಾಗುವ ಬೇಸರ, ಗೌರವ ಕೊಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗಾಗುವ ಮುನಿಸು ಮನಸಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡೋಕೆ ಸಾದ್ಯಾನಾ?...ಆದರೊಂದು ಮಾತು, ಸ್ನಾನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಉಳಿಯದು, ಅಂತೆಯೇ ವಾಸ್ತವದ ಮೇಲ್ಮೈ ಹೊದಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಸಂಬಂದವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸದು. ಹಾಗಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನ ನೋಯಿಸದಿರಲಿ, ಹೊಗಳಿಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಾರ್ಯ ಪಥವನ್ನು divert ಮಾಡದಿರಲಿ, ಸಮಜಾಯಿಸುವ ಮಾತು ಕಾರ್ಯ ತತ್ಪರತೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಿರಲಿ......ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದವರ ದುರ್ಬಲತೆ ನಾವು ಕೇಳದೆ diplomatic ಆಗಿದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಹೇಳೊದಾದ್ರೂ ಯಾರು? ......ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗೊಂದಲ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲವನ್ನ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲ ’SMART' ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನಮ್ಮದಾಗಿರಲಿ!
ದಿನು:)

ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ ಗೊತ್ತಾ?!

2009-09-10T03:17:00.000-07:00

ಒಂದೇ ಸವನೆ ಒಟ ಒಟ ಮಾತು, ನಾಲಗೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅದರುತ್ತಿದ್ದ ತುಂತುರು, ಏನೋ ಕಳೆದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮರೀಚಿಕೆ......ಭೂತ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡುವ, ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಓಡುವ ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಚೀಚೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅರೆ ಹುಚ್ಚನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ತುಡಿದ ಮಾತುಗಳಿವು.

ಹುಚ್ಚು...ಹಲವು ಬಗೆಯದ್ದು!. ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದು psychotic disorder. (like organic brain syndromes, schizophrenia, bipolar disorder etc). ಮಾನವೀಯ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕರುಣಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿ......ಇನ್ನು ಆಡುಭಾಷೆಯನ್ನಾಡುವ ಬಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪ!. ಆದರೆ....ಒಂದು ಮಾತು.....ಯಾವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೂ, ವೈದಿಕತೆಯಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪಕ್ಕಾಗಿ ಹುಚ್ಚನಾಗು ಎನ್ನುವ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟ ನಿದರ್ಶನಗಳಿಲ್ಲ...ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಬಗೆಯ ಆಡು ಮಾತುಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಸೇರುವಂತದ್ದು !. ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ಬರಹ ವೈಜ್ನಾನಿಕ ಪರಿದಿಯನ್ನ ಮೀರಿದ ಹುಚ್ಚು...ಯಾಕೆ ಇದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದ ಹುಚ್ಚು

ಬಹುಷ: ಬದುಕಿನ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಹೊರಳಾಟ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ ತೊದಲುವ ಸ್ಥಿತಿ ಕೂಡ ಹುಚ್ಚು!. ಈ ಬಗೆಯ ಹುಚ್ಚು ಏನೋ ಬೇಕೆಂಬ ಅತೀವ ಹಂಬಲ, ಬಯಕೆ, ಆಶೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಅಭಿಪ್ಸೆ, ಚಪಲ ..........ಹೀಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಇದು ಒಂತರಾ..ಒಂದು ಸಿಗರೇಟಿಗೋಸ್ಕರ ನಾಲ್ಕೈದು ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಸೇದಲೇ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ !. ಮನೆಯಡುಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗಡೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆನಿಸುವ ಹುಚ್ಚು ಮನಸು, ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಮನಸಿಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಿಯತಮ/ಮೆ, ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ದುಡಿದ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಮದ್ಯ ಕುಡಿಯಬೇಕೆನ್ನಿಸುವ ಚಟ, ಬದುಕನ್ನೇ ಮರೆತು ಏನೇನೋ ಸಾಧಿಸಹೊರಟ ಎಷ್ಟೋ ಮನಸುಗಳು............ಇವೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ವರ್ತನೆಗಳಲ್ಲ. ಅನುಕರಣಿ ಸಹ ಅಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ/ಅವಳಿಗೆ ’ಹುಚ್ಚು’ ಅಷ್ಟೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಸಹ ಸಹಜ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹುಚ್ಚುಗಳೇ?......ಉತ್ತರ ಜಟಿಲ!. ಸ್ಥೂಲ ಯೋಚನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ದ್ವಂದ್ವ ಬಾವಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಬಹುದು. ನಮ್ಮದಲ್ಲದ್ದನ್ನ ನಮ್ಮದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು, ನಮ್ಮದಾಗಿಹ ವಸ್ತು ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಗ ಗಮನಿಸದೆ, ದೂರವಾದಾಗ ’miss' ಮಾಡಿ ಅಳುವಂತದ್ದು, ನಾಳಿನ ಬಗೆಗೆ ಅತಿಯಾದ ಯೋಚನೆ ಒಳಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದರೂ, e-mail forward ಮಾಡಿದರೂ...ನನ್ನ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯೋ, ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಂತದ್ದು....ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಹುಚ್ಚು ವರ್ತನೆಗಳಾ?.

ಕಾಣದ ದಿನಗಳ ಬಗೆಗೆ ಕನಸಿನ ಸೌಧ ಕಟ್ಟುವಂತದ್ದು ಕೂಡ ಸತ್ಯವುಳ್ಳ ಹುಚ್ಚು!. ಒಂದೆಡೆ ’we should dream'....ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ’dream with limitations', ಹಾಸಿಗೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲು ಚಾಚು......ooopsss....ದ್ವಂದ್ವ!. ಈ ದ್ವಂದ್ವಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಬಾವನೆಗಳತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಅಂಶಗಳು. ದ್ವಂದ್ವ ಬಾವನೆ without frame ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಲ್ಲದ ಸತ್ಯ. ಸತ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಸತ್ವ ಕೊಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾವು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ದಾರಗಳು ಹುಚ್ಚು ಎನ್ನಿಸುವಂತದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ. PUC ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಪದವಿ ಕಾಲೇಜು ಸೇರುವ ಮೊದಲು professional and unprofessional ಕೋರ್ಸ್ ಗಳ ನಡುವೆ ದ್ವಂದ್ವ ಇರುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ಪದವಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗ/ಗಿ...ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಎನ್ನುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ(ಗಿಯ) ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ವಾ?. ಕೈ ತುಂಬಾ ಹಣ..ಕಾರು, ಮನೆ, ನೋಡೊಕೆ ಒಂದಷ್ಟು ರೂಪ ಎಲ್ಲಾನು ಇರೊ proposal ಬಿಟ್ಟು, ಪಕ್ಕದ್ಮನೆ ಮಂಜು ಜೊತೆ ಓಡಿ ಹೋದ್ಲು ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ ಅನ್ನೋವಾಗ, ಆ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು, ಆ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸಲ್ವಾ?. ಕೈ ತುಂಬಾ ಹಣ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು...ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿದವ್ನು ಊರು ಕಡೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾನು ಹಾಳು ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು ಎಂದು ಮೂದಲಿಸುವ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಗಂಡನ patriotic-self comfort ಹುಚ್ಚು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...ಆದರೆ ಆ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇಲ್ವಾ?. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೇ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದರೂ, ಶಾರುಕ್ ಖಾನ್ ನಡೆ-ನುಡಿ ಅನುಸರಿಸುವ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಹುಚ್ಚು ಎನ್ನಿಸಿದರೂ, ಸತ್ಯವೆನಿಸಿದ ಒಂದು devotion ಇದೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ವಾ?........ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಹುಚ್ಚು ವರ್ತನೆಗಳ ನಡುವೆ ಅಳಿಸಲಾಗದ, ಅರ್ಥವಾಗದ ಸತ್ಯವಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಬಾವನೆಗಳ ನಡುವೆ ನನಗೆಲ್ಲೋ ಸಂತ್ರಪ್ತಿಯ ಸತ್ಯವಿದೆ....ಒಂಟಿತನದ ಆಸರೆಯಿದೆ!. ಕೊನೆಗೊಂದು ಮಾತು,......there is sure truth behind my madness!!.

dinu :)

ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ!!

2009-08-30T22:59:00.001-07:00

ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆವೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗಲೂ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ನೋವು, ಹತಾಶೆ, ಸಂತಸ. ಬದುಕ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಅದೇನೋ ಚಿಲಿಪಿಲಿ. ಅಂದು ನಡೆದು ಹೋದ ಸತ್ಯ, ಎಲ್ಲೋ ನುಣುಚಿಕೊಂಡ ಬೀಸುದೊಣ್ಣಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕನ್ನು ನಿಮಿಷವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಳಿಗೆ, ಕಂಡು ಕಾಣದಿದ್ದ ಬಿಸಿ ಹಗಲ ಊಟ, ಬಣ್ಣದ ಬಲೂನಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾರಂಜಿಯಾಗಿದ್ದ ಬಯಕೆ, ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಕದ್ದೋಡಿ ತಿಂದ ಬೆಲ್ಲದ ಕ್ಯಾಂಡಿ, ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡನ್ನು ಚಾಚು ತಪ್ಪದೆ ತೆಗೆದಿಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಲಾಟ........oopss...ಅದೆಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು...ಬರೆಯಲಾಗದಷ್ಟು...ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ನೆನಪಿಸಿ ಮುಗಿಯಲಾರದಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು!

ಅದ್ಯಾಕೊ ಒಂದು ಕ್ಷಣ.....ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯಗಳು ನಮ್ಮದಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತೆ...ಸಮಯ ಸರಿದಂತೆ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ!. ಅಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ..ತಪ್ಪಿಯೂ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ, ’ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಿರಿಕಿರಿ, ಮತ್ತ್ಯಾಕೆ ಕಾಡುತ್ತಿ?’ ಎಂದು ಬಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೈದಿದ್ದೆ. ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ಬಾಯಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿ ಎಲ್ಲೂ ನುಸುಳಬಾರದೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ’ಯಾಕಪ್ಪಾ? ಅನ್ನೋದಾದ್ರೆ, ಅದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ’ ಅನ್ನಬೇಕಷ್ಟೆ. ನೀನಂದು ಆಡಿದ್ದ ಒಂದು ಮಾತು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಉಯ್ಯಾಲೆಯಾಗಿಸಿತ್ತು. ನಾನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನದೇ ಬದುಕ ಸೌಧಕ್ಕೆ ಫಿರಂಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ನನ್ನದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಅಳಿಸಿದ ನೆನಪು ನನ್ನದಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?. ನನಗಿಲ್ಲಿ ನೋವಿಡುವ ಈ ನೆನಪು, ನಿನಗಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ ಈ ನೆನಪು ಯಾರದ್ದು?. ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದೇ ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ಪರಿಯಾದರೂ ಏನು?

ಆ ಹೊತ್ತು ಹೇಳಿದ್ದ ನೆನಪು. ನಾನು ತಿಳಿದವನು, ಬದುಕನ್ನು ಅರ್ಥವಿಸಿಕೊಂಡವನು....so called sensual smart man. ಅದಕ್ಕಾಗೆ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನ ವೇದವಾಕ್ಯ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿ. ಈಗೀಗ ಆ ವೇದಕ್ಕೇನಾಯಿತು?. ನೀನಂದುಕೊಡಿದ್ದ ನಿನ್ನದೇ ಮಾತುಗಳು ನಿನಗೀಗ ಸರಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದಾಗ ಕಾಲ್ಕೆದರಿ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವ ನಿನ್ನ ವರ್ತನೆ ಸತ್ಯವೋ, ಸುಳ್ಳೋ...ಆ ಮಾತು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಆ ಗಳಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾತು ನಿನಗೀಗ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದಾದರೆ, ಆ ಗಳಿಗೆಯ ಬಾವನೆಗಳೇ ಸುಳ್ಳು ಎನ್ನೋದಾದರೆ ಈ ನನ್ನ ನೆನಪು ಮುಂದೆ ಸ್ವಂತದಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಎಲ್ಲವೂ ಹೀಗೆ ಕಣಿ...ನಮ್ಮದು ಎಂದಾದ ಎಲ್ಲ ಬಾವನೆಗಳಲ್ಲೂ ಸರಿ ಸಮನಾದ ಪಾಲು ಎಲ್ಲ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಇರದು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾನಂದುಕೊಡಿದ್ದ ನನ್ನದೇ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ನೀನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿನ್ನದೇ ಕನಸುಗಳು, ಯಾರೋ ಹೇಳಿದಾಗ ಸರಿ ಎನಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ಘಟನೆಗಳು....ಕೆಲವೊಂದು ನಿನ ಸ್ವಂತದ್ದು...ಇನ್ನಷ್ಟು ನನ್ನದು!. ನಾನು ಜೀವಿಸೀದೆ ಒಂತರಾ ಹೀಗೆ ಕಣಿ.....ನಿನ್ನದಾಗಿಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು, ನನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸ್ವಿಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮಾಡು. ಇದನ್ನ ನನ್ನ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲದನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದವ....ಅನ್ನೋದಾದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತದ ನೆನಪಿಗೆ ನಾನು ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಬೇಕಷ್ಟೆ. ಅದು ಬದುಕ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾನೆ ಕಷ್ಟ ಕಣಿ... ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿನ ಸಮಯ, ಇನ್ನೊಂದು ತೆರೆದ ಹಗಲು ಅಥವಾ ಮುದುಡಿದ ತಂಗಾಳಿಯ ನಡುವೆ ನಿನ್ನಾವುದೋ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ತಪ್ಪಿಗೆ,’ನೀನೆಷ್ಟು ಕ್ರೂರಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ ಇಲ್ಲ...’ ಎನ್ನುವ ನಿನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದೇ ಉತ್ತರ ಕಣಿ...ಬದುಕಿನ ನನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೆ ಬೇರೆ. ನಿನ್ನ ಎಷ್ಟೋ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನದಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ...ನನ್ನ ಎಷ್ಟೋ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ!. ಈ ಉತ್ತರ ಕೇಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ...’ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗ...ಹೇಳಿದ್ದನ್ನ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ನೀನು ಗೊಣಗುತ್ತಿರುತ್ತಿ......ಆಗ ನಗುತ್ತಿಯೋ, ಅಳುತ್ತಿಯೋ...ಆ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದು :)

Imaginatory writing.........dinu

Haeundae beach visit...............

2009-08-21T01:52:00.000-07:00

Recently had a chance to visit a lovely place in South korea......really awesome................true sense of nature beuty!. Haeundae beach is located in Busan metropolitan city, which is one of famous beach with around 12km coastline. As it was summer, people were packed like baloons with lot of color. By candour at one glance...I was totally surprized to see a big gathering.... whole korean population planned to stay like human tail in that narrow strip..!!!. Not surprisingly, I enjoyed each minute of my stay.....feel like people forgot everything by seeing nature !!. Apart from that, some how....by seeing that modern environment...I felt like...we are back to history?? or forgot everything while enjoying happyness?? or Is only enjoyment is culture....? .....still searching for answers...!! (you can see some moments here.....!

ಬರಿ ಬೋರು ಕಣೆ ಲೀನಾ...............................!!

2009-08-19T06:50:00.001-07:00

[8 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ ’ಯುವ ವಿಜಯ’ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಬರಹ !]

‘ಹಲೋ ಬಾಲು, ಇಲ್ಲೇನ್ಮಾಡ್ತಿ?‘, ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಕೆದರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಾಲುವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ,"ಏನಿಲ್ಲ ದಿನು, ಬರೀ ಬೋರು.....ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಮರಾಯ‘ ಎಂದಾಗ ಯಾಕೆ ಕ್ಲಾಸಿರ್ಲಿಲ್ವ? ಎಂದೆ. ‘ಇಲ್ಲಪ್ಪ ಬರೀ ಬೋರು, language class, ಹಾಗಾಗಿ ಬಂಕ್ (absent) ಹಾಕಿದೆ, ಕ್ಲಾಸಲ್ಲೂ ಬೋರು, ಹೊರಗಡೆ ಬಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲೂ ಬೋರು ಎಂದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಠಡಿಯತ್ತ ತೆರಳಿದ ಬಾಲುವಿನ ತೊಂದರೆ ಅವನದೊಬ್ಬನದೇ ಅಲ್ಲ. ಸಹಸ್ರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಗೋಳು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನು, ‘ಯಾಕೆ ಮಾತಾಡ್ತ ಕುಳಿತ್ಕೊಳ್ತ್ತಿರಿ?‘ ಎಂದು ಯಾರದ್ರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಬರುವ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ.......Time pass ಮಾಡೋಕೆ. ಯಾಕೆ reading room ಇಲ್ವಾ ಎಂದಾಗ ಅಲ್ಲಿ time pass ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವಾಗ ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುವುದು, ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ಪಥಸಂಚಲನ ಮಾಡುವುದು, ಕೆಲವು ಹುಡುಗಿಯರ ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ time pass ಗಾಗಿ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುವಾಗ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯುವ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದೆ ಒಗಟಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೆ. time ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತೆ.....ಆ 4th dimension (4D) ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯುವ ಜನತೆ ಇಷ್ಟು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವಂತದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ!. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಆದರೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಒಗಟನ್ನು ಬಿಡಿಸಹೊರಟಾಗ, time pass ಮಾಡುವ extra ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯುವ ಹೆಗಲಿಗೆ ಬೀಳಲು ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

ಮೊದಲನೆಯ ಮನ:ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಸಮಯವನ್ನು ನಾವೇ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರಿಗೆ ಸಮಯದ ಉಳಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಇರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಸಮಯದ ಕಳೆಯುವಿಕೆಯ ಬಗೆಗಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರಾವ ವಿಷಯವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದೆ ಕೇವಲ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಉದ್ಯೋಗವಾದಾಗ ಈ pass ಮಾಡುವ loss job ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತೆ. ಇತರರಿಗಿದು ಅನ್ಯತ್ರ ಅಲಭ್ಯ !

ಸ್ಪಷ್ಟ ದಿನಚರಿಯಿಲ್ಲದ ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನತೆಯ ಜೀವನ ವಿಧಾನ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣ. ಕೇವಲ time pass ಮಾಡುವುದಷ್ಟೇ ದಿನಚರಿ ಎಂಬ ಯೋಚನಾ ಮಟ್ಟ ಬೇರಾವುದಕ್ಕೂ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸದಂತೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಒಂದು ದಿನ ಕಳೆದು ಹೋದಾಗ "ಅಬ್ಬ ನಿನ್ನೆ ಒಳ್ಳೆಯ time pass ಆಯ್ತು, ಆದ್ರೆ ಇವತ್ತು ಬರೀ ಬೋರು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಇರುವ ಬದುಕಿನ ಚಿಕ್ಕ ಅವದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ಮನಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ; ಅಷ್ಟೇ ಗಂಭಿರವೂ ಹೌದು. ನಾವು pass ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾವಿನ toss ನತ್ತ ಹತ್ತಿರ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಒಟ್ಟು ಬದುಕಿನ ಸಮಯದ ಬಗೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರಜ್ನಾವಂತ (ದೈಹಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸದ್ರಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬದುಕು) ಬದುಕು ಸರಿಸುಮಾರು 50 ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೇ ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದಗಳಿರಬಹುದು. ಬದುಕು ಹತ್ತರಿಂದ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನೇ ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಕಳೆದಿರುತ್ತೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಮದುವೆ, ಮಕ್ಕಳು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಳಿದುಳಿರಿವುದು ಕೇವಲ 20 ರಿಂದ 25 ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ!. ಆದರೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ದ್ರಡ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾದ ಯೌವನದ ಅವದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಬಗೆಗೂ ಅಸಕ್ತಿ ತೋರದೆ ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಬೋರು ಎಂದು ಗೊಣಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇಡೀ ಬದುಕೇ ಬೋರಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬಲ್ಲುದು!. ಬೋರಿನ ತೇರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಯ ನಡುವೆಲ್ಲೋ ಬಿಳಿಕೂದಲು ಇಣುಕಿ ಅಣುಕಿಸಿರುತ್ತೆ!

ಉತ್ತಮ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆ, ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುವುದೇ ಗಂಭೀರ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣ. ಕ್ಷಣಿಕತೆಯಲ್ಲೇ ಬದುಕನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಕಾಣದ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಕನಸುಗಳ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಒಳಹೋಗಲಾರದೆ ಬೋರು ಎಂಬ ಆರ್ತನಾದ!. ಕಾಲೇಜಿನ ಬದುಕು ಎಂದಾಗ ಜ್ನಾನ ಪಿಪಸುಗಳಾಗಬೇಕಿರುವ ಬದುಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಹೊಸ ಯೊಜನೆಯ ಹುಟ್ಟನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕು. ಹೊಸ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೆಣಿಯಬೇಕು. ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೇ ಮುದಿತನವನ್ನು ಕಂಡಂತೆ ಕೊರಗುವ ಜನರನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೂ ಇವರಿಗೂ ಏನೋ ವೈಷಮ್ಯವಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಗ್ರಂಥಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೌಲ್ಯದ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ತೆರೆದು ನೋಡುವ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನಾದರೂ ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನತೆ ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಜನತೆಯ ಬದುಕಿನ dictionary ಯಲ್ಲಿ ಬೋರು ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಸಿಗದು. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ರಾಡಿ ತುಂಬಿದ ಚರಂಡಿಯಂತಿದ್ದರೆ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಪುಲ್ಲವಾಗಿರಬಲ್ಲುದು.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಯುವ ಜನತೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಿರಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು. ಈ ಕುರಿತಾದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ model ಗಳನ್ನ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲುದು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹಿರಿತನದ ಅನುಭವದ ಬಗೆಗಿನ ಕುತೂಹಲ, ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಬದಿ ಸರಿದು, time pass ಆಗೋದೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಇಂದಿನ ಯುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ಟಿಫನ್ ಪ್ಲೇಮಿಂಗ್ (cricketer) ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿದೆ, ಆದರೆ ಸ್ಟಿಫನ್ ಹಾಕಿಂಗ್ (world famous scientist, walking with wheel chair) ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯದು!. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಆಳವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವಿಡಿ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಬಾಲನ್ನು ಬಿಡದೆ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ಮರುದಿನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರ ಹುಡುಕುವ ಕಾಯಕ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳದ್ದು !. ಸೋತ ಕಪ್ತಾನನಿಗಿರಬೇಕಾದಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ಯೋಚನೆಗಳು ಬೇರೆ !. ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ optional subject ನ ನೋಟ್ಸ್ ಬಾಕಿ ಇರುವ ವಿಷಯ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರದಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಇನ್ನದರೂ ಆಳ ಉದ್ದೇಶಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡೋಣ......ಆಗ ಬೋರು ಬಳಿ ಸುಳಿಯದು.

dinu :)

ನಾ ಕಂಡ ನನ್ನದೇ ಬದುಕು.......!

2009-08-10T04:52:00.000-07:00

{7 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗೆ ನಾನೇ ಗೀಚಿದ ಬರಹ........... ತೊದಲೇ ಜಾಸ್ತಿ........... ಬದುಕು ಮತ್ತಷ್ಟು.....ಬರೆದಷ್ಟು.....ಮುಗಿಯದ್ದು....ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ನಿರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ...................................}

ಇನ್ನೂ ಬದುಕ ದಾರಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಸವೆಸಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಅನುಭವದ ಮ್ರದು ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಸ್ಪರ್ಶ ಕಂಡಾಗಲು ನೆನಪನ್ನೇ ಬದುಕ ಸವಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಬದುಕನ್ನು ನನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿಬಾರಿ ಮುಂದಡಿ ಇಡುವಾಗ ಹಿಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಪರಿಪೂರ್ಣತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ಧೇನೆ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಎಷ್ಟೋಬಾರಿ ವಿಫಲಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಿರಾಶೆ ಮೂಡಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೇ ತಾನೇ ಬದುಕು ಆಶಯವೊಂದೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿ ಎಂದರಿತು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಇಟ್ಟಡಿಗೆ ಸ್ಪಷೀಕರಣ ನೀಡುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲೂ ವಿಫಲಗೊಂಡಾಗ, ಆ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮುಂದಡಿ ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುವ ಕಾಯಕ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸರಿ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಸವೆಸಿದ ಹಾದಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡದೆ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಕೇಳುಗರಿಗೆ ಓದುಗರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಾದರು ಹೇಗೆ?

ಅದೊಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಊಹೆಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ!. ನನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು. ಅನೇಕ ಬಣ್ಣಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಸ ಚುಕ್ಕಿಯ ಉದಯಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಗಳಿಗೆಯು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರಗೊತ್ತು!. ೧೯೮೨ರ ಜೂನ್ ತಿಂಗಳ ಶುಭ ಶುಕ್ರವಾರ. ಯಾವ ಕುಂದಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವ ಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಭೂಸ್ಪರ್ಷ, ನನ್ನ ಚರ್ಮ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಕಂಡದ್ದು. ಈಗ ಆ ಚರ್ಮ ಸವೆದು ಹೊಸ ಚರ್ಮ ಮುಊಡಿರಬಹುದು! ಆದರು ಆ ಸ್ಪರ್ಶ ನನ್ನನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲನ ಕಬಳಿಕೆ ನಿರಂತರವಾಗಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಷ್ಟರವರೆಗೆ ಬೆಳೆದೆ. ಅಷ್ಟೇನೂ ಶ್ರೀಮಂತರೂ ಅಲ್ಲದ, ಬದವರೂ ಅಲ್ಲದ ಮದ್ಯಮ ಕುಟುಂಬ. ತಾಯಿ ಮ್ರದುತಲ್ಪ. ತಂದೆಯ ಗಂಭೀರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ. ಅದನ್ನು ಬರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈಗೀಗ ಕನ್ನಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ!! ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಹಿರಿತನದ ಪ್ರಭಾವ. ಶಾಂತ ಪರಿಸರ. ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಬಡತನದ ಬೇಗೆ ಆಗಾಗ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬಾದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎಸ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅನ್ನ ಹುಡುಕಿದ ನೆನಪು ಕಣ್ಣನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈಗ ಆಗ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕ್ರಷಿ ಪ್ರಧಾನ ಕುಟುಂಬ. ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣಂದಿರ ಪ್ರೀತಿ ಅಕ್ಕನ ವಾತ್ಸಲ್ಯ. ಆವಾಗ ತುಂಬಾ ಗುಂಡಗಿದ್ದೆನಂತೆ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಭೂತದ ಘಟನೆಗಳೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭವಿಷ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡುವುದುಂಟು! ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ. ನಿರೀಕ್ಷೆ? ಆ ಗಳಿಗೆ ಇನ್ನು ಬರಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಚಟುವಟಿಕೆ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನ!. ಇದ್ದ ಗದ್ದೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿ ಬದುಕುತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೊಡುಗೆಗಳೆಂದರೆ, ಮರ‍್ಯಾದಸ್ಥ ಗುಣ, ನಿರ್ಬಿಡತೆ (Frankness) ಮತ್ತು ಬಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂದ. ಈಗಲೂ ನಾನು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಓಡಾಡಿದ, ಆಟವಾಡಿದ ಓಣಿ ನೆನಪಿದೆ; ಆದರೂ ಈವರೆಗೆ ನನಗೆ ಭೂತದ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಲು ಸಾದ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ !!. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಬಾಲ್ಯ ಮಾತ್ರ ಬಾಲ್ಯ ತಾನೇ?, ಏಗದು ಬರೀ ನೆನಪು. ಜ್ನಾನ ದೇಗುಲದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ದಿನ ಕೂಡ ಎದುರಾಯಿತು. ಕುಳ್ಳಗೆ ದಪ್ಪಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಕೈಯನ್ನು ಮೇಲೆ ಚಾಚಿ ಕಿವಿಯ ಕೆಳ ಭಾಗದವರೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆಯಾ ನೋಡು ಎಂದು ಹೇಳಿದ ನನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಗಡಸು ಸ್ವರ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದೆ. ಆಗಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಥಮ Influence ಹೆಜ್ಜೆ ಅರಂಭವಾದದ್ದು. ಇದು ತಿಳಿದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬುದ್ದಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆಯೇ !. ೨೫ ರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಕೊಟ್ಟು ೧ ವರ್ಷ ಮೊದಲೇ ಶಾಲೆಯತ್ತ ದಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಬದುಕಿನ ಉಚ್ಚ್ರಾಯದ ದಿನಗಳು ಬಹುಶ: ಅದೇ ಇರಬಹುದು. ಬೇಲಿರಹಿತ, ತಂತಿರಹಿತ, ಮಾರ್ಗರಹಿತ ಬದುಕದು. ಆದರೂ ಸ್ಪರ್ಶವಿದೆ !, ಅದನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವ ತಾನೆ?

ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಸಾಗಿದೆ. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಬೆನ್ನುಜ್ಜಿ ಏಳಿಸುತಿತ್ತು. ಏಗಲೂ ಕೂಡ !. ಭಾಷಣ, ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಗೆ ಒಲಿದವು. ತಲೆಗೆ ವಿದ್ಯೆಯ ಸವಿಯು ಹಿಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನಿರಾಳವಾಗಿ ಯಾವ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ SSLC ವರೆಗೆ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದುವರಿದೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ವಿದ್ಯೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಗೆರೆ ಮೊದಲು ಹಿಂದೆ ಚಲಿಸಿದ್ದು ಪ್ರಥಮ PUC ಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ !, ಆದರೂ ಅದನ್ನು ಪುನ: ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದಂತೂ ಶತಾಂಶ ಸತ್ಯ. ನನ್ನಕ್ಕನಿಗೆ ಒಂದು ಕೊಡೆ, ಆದರೆ ಮರದ ಜಲ್ಲಿನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ-ಮೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮೂರು ಜನ (ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು) ದಿನಾಲೂ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನ:ಸ್ಥೈರ್ಯ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಕೂಡ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಲು ದೊಡ್ಡ Model ಗಳು ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರು ಸಹ ಕಲಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ. ಬದುಕಿನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಹಿ ಅನುಭವ ದೊರೆತದ್ದು 80 ಸರಾಸರಿ ಅಂಕ ಪಡೆದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಹೋಟೆಲ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರ ಊರಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದು !, ಛೇ; ವರ್ತಮಾನ ಭೂತಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟು ಭಿನ್ನ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆಗಲೇ ಬದುಕಿನ ತೀವ್ರತೆ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದ್ದು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೂ ಉಂಟಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿದ್ದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಬಹುಮಾನ, ಸ್ಪರ್ದಾಪುರುಷೋತ್ತಮ award ಗಳು. ನನ್ನ ಅನಂದ ಆವಾಗ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ಗಂಭಿರತ್ವ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೀಗಲೂ ಅ ಕೊರಗು ಹೋಗಿಲ್ಲ !. ಸಂಗೀತ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಕನಸಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ವಿಧಿ ಲೀಲೆಯೇ ಬೇರೆ ಆಗಿತ್ತು. ಗಡಸು ಸ್ವರ, ಹಾಗಾಗಿ ಕನಸು ಕನಸಾಗೆ ಉಳಿದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಂಶವೆಂದರೆ ನನ್ನ ಧನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ರಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳ ಬಗೆಗೆ ದಿನಾಲೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು. ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಜೀವಿ. ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಸ್ತರದಲ್ಲೂ ಜೀವಿತ ಅಂಶ ಕಾಣಬಯಸುವವನು. ದನ ಕರುವನ್ನು ನೆಕ್ಕಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸಂತೋಷದಂತೆ , ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮೊದಮೊದಲು ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಮುರಿದದ್ದು ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆಯಿಂದ. ಅದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ !. ಹೇಗೋ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದೆ. ಅದರ ಫಲವೇ ನಾನು ಕುಂದಾಪುರ ಬಿಟ್ಟು PUC ವ್ಯಾಸಂಗಕ್ಕಾಗಿ ಉಜಿರೆ SDM ಕಾಲೇಜಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದು. SSLC ಮುಗಿದ ನಂತರ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಸಯಂಕಾಲ ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಕೋಣಿಯ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿ 10 ನಿಮಿಷ ದಿನದ ಬಾವುಕಗಳಿಗೆ ನೆನೆದು ಅಳುತ್ತೇನೆ, ಈಗಲೂ ಕೂಡ !. ಅದೀಗ ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ !. ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾ ಕಂಡ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಬೇಕು, ಆಗಬೇಕು ಎಂದೆಣಿಸಿದ್ದೆನೋ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗೀಗ ಅ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಕಾಲನನ್ನು ನಮ್ಮ ದಿನಚರಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯತ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರ್ಯ ಬಿಟ್ಟು, ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಸವೆಸುವ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನಲಾರೆ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಬಾಲ್ಯದ ಗುಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತೊರೆಯಲಾದೀತೆ?.

ಛೇ, ನಾನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಂದೊದಗಿದ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ವಿಪುಲ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಾ ಕೈಗೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದಾದ ನಿರ್ಧಾರವೆಂದರೆ, ದ್ವಿತೀಯ PUC ಆದ ನಂತರ ವ್ರತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದು !. ಅಂಕಗಳಿಗೇನು ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. CET rank ಕೂಡ ಉಜ್ವಲ ದಾರಿ ಒದಗಿಸಿತ್ತು. ಯಾರೂ ನಂಬಲಾರದ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಯಾವ ಕೋಚಿಂಗಿಗೂ ಹೋಗದೆ CET ಯಲ್ಲಿ 621 ನೇ rank ಬಂದಿತ್ತು. ನಂಬಲಸದಳ ಕೂಡ !. ಆದರೆ ದಿಟ್ಟ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡು ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಛೀ, ತೂ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಇದು ಚಿಕ್ಕ ಬದುಕಿನ ಚೊಕ್ಕ ಚಿತ್ರಣ. ಆದರೂ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಚುಚ್ಚಿ ಚುಚ್ಚಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ರುಚಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದುಕ ಚಿತ್ರಪಟ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹುಚ್ಚನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ್ಯಾವ ಬಾವನೆಗಳೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬದುಕಿನ ಎಷ್ಟೋ ಆದರ್ಶಗಳು ಅರ್ಥಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರವು ಎಂಬ ಕೊರಗು ಇನ್ನೂ ಇದೆ. ಈ ದಿಶೆಯ ಯೋಚನೆ ಹರಿದಾಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ನನಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿತು. ಅದರತ್ತ ವಾಲಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ಮೊನೆಗೆ ಕಸರತ್ತು ಕೊಡುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರ ಫಲವೇ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ಕವನಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ‘ಅನ್ವೇಷಣಿ‘ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕವನವೂ ಒಂದಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿತು. ಜನವಾಹಿನಿಯ ‘ದ್ರಷ್ಟಿಕೋನ‘ದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಲೇಖನಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡವು. ಬಹುಮಾನಗಳು ಕೈ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದವು. ತರಂಗ, ಉದಯವಾಣಿ ಮುಂತಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮನದ ಸ್ಪಂದನಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾದವು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಈ ಬರಹಗಳು ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ದಾರಿ ತೋರಿದವು. ಎಷ್ಟೋ ಮಧುರ ಬಾಂದವ್ಯಗಳನ್ನು ಕೂಡಿ ಹೊಸೆದವು. ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಕತೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಹೆಜ್ಜೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿದೆ............................................

ಹ್ಲೂ, ಬಯಸಿದ್ದು ವಿಜ್ನಾನ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಹಿತ್ಯ, ದಿನಚರಿ ಹರಟೆ, ಸಂಬಂಧ ಭಾವನಾತ್ಮಕ....ಹೀಗೆ ಹಲವು ಮುಖಗಳ ಬದುಕು ನನಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೆಲವರಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೈಮೇಲೆ ಕೆಂಡ ಸುರಿವಂತಾಗುವುದುಂಟು. ದೇವರು ಅವರನ್ನು ತುಪ್ಪದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿರಲಿ !. ಹೀಗೆ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗೆ ನಿಡಿದಾದ ನಿಟ್ಟುಸಿರನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ‘ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಭೂತದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು; ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು; ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ವರ್ತಮಾನದ ವಾಸ್ತವವನ್ನು; ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಕೈಯೆದುರೇ ನುಸುಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಗಳಿಗೆಯನ್ನು‘..........................ಆದರೂ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಭೂತ ಕಳೆದದ್ದು, ಭವಿಷ್ಯ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದ್ದು....ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ವರ್ತಮಾನ ಕೈಯಿಂದ ನುಸುಳಿಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದೊಡ್ಡಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ........

ನಿಮ್ಮ ದಿನು

ನೊಂದ ಮನಸಿಗೆ .................

2009-08-10T02:06:00.000-07:00

ನೀನು.........
ತಿಳಿನೀರ ಬುಗ್ಗೆ, ನೋವಿನಾಕಾಶದಲಿ
ಬಲಿತ ಕನಸು, ಬದುಕ ಗಂಭೀರತೆಯಲಿ
ನೋವಿನಾಟದಲಿ, ಕಪ್ಪುಗೋಡೆ
ನಂಬಿಕೆಯ ಪರಿಯಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟಮಗು
ಪ್ರೀತಿಯಾಳದಲಿ ಶರಧಿ
ಗೌರವದ ಆಭರಣ ನಿನ್ನ ಮೈತುಂಬ

ನಾನು.............
ತೇಲಿಹೋಗುವ ಮೋಡ
ಮೊಳಕೆಯೊಡೆವ ಬೀಜ
ಅನಂತ ಶಾಖದ ಸೂರ್ಯ
ಬಣ್ಣದೊಳಗಿನ ಆಕಾಶ
ಬಯಲಾಗದ ಪರಿಯ ರಕ್ಷಕ

ಆದರೂ.....
ಮರೆತಿಲ್ಲ ಗೆಳತಿ ಬದುಕಿನರ್ಥ
ಮರೆತಿಲ್ಲ ಗೆಳತಿ ನೋವಿನಾಳ
ಮರೆತಂತೆ ಮರೆವ
ಅರಿತಂತೆ ಬೆರೆವ
ಈ ಮನಸು.....
ಕರಗುವ ಮಂಜು...
ನಿನ್ನದೆನ್ನುವ ಬದುಕ ಪುಟದಲಿ
ನನ್ನದೇ ಮುನ್ನುಡಿ
ಬರಹ ಕೂಡ ನನ್ನದೇ
ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದು......

ನಿನ್ನ, ದಿನು

2009-08-05T23:09:00.000-07:00

Beutiful experience of life........ snowfall during winter season in South Korea...Njoying from 3 years!!!......white rain from sky......around -20 degree temperature...totally chilled, still warm experience of heart......all I can say.......nature is utter ultimate..........everything is rest...!

2009-08-02T23:50:00.000-07:00

2009-07-28T22:43:00.000-07:00

Quite interesting! Keep Walking.....
Jus to check this out...... The Organs of your body have their sensory touches at the bottom of your foot, if you massage these points you will find relief from aches and pains as you can see the heart is on the left foot.

Typically they are shown as points and arrows to show which organ it connects to.
It is indeed correct since the nerves connected to these organs terminate here.
This is covered in great details in Acupressure studies or textbooks.
God created our body so well that he thought of even this. He made us walk so that we will always be pressing these pressure points and thus keeping these organs activated at all times.
So, keep walking...

ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ??

2009-07-28T22:28:00.000-07:00

ಎಂದಿನಂತೆ ಇವತ್ತು ಅದೇ ಬೆಳಗು.......ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಎದ್ದೆನೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ, ಬೇಸರ :(...ಬಹುಶ: ಬೇಗ ಎದ್ದಿದ್ದರೆ ಛೇ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗಬಹುದಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ನಿನ್ನೇ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ !....E ಬದುಕು , ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ಯೋಚನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೇ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ವ್ಯಾಪಕ ರೂಪ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ....ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅರ್ಥವಾಗದಷ್ಟು! ಮನೆಯಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಸಾವಿರ ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ಮನೆ ಕಡೆಯ ನೆನಪು. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಓಡಾಡಿದ ಗದ್ದೆಯ ಬೈಲಿನ ಅಂಚುಗಳು, ಊರೇ ಅರಿಯದಿದ್ದರೂ ದೇಶದ ಬಗೆಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಪೇಟೆಗೆ ಓಡಿಬಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ......ಇವತ್ತು ಮಾಯಾಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ ಗಣಿಕೆಗೆ ಸಿಗದಷ್ಟು ವಿಷಯಾದರಿತ ಕೊಂಡಿಗಳಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೂ ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ !. ಈ ಹುಚ್ಚು ಬದುಕಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ? ...

ಇದ್ದಾಗ ಅನುಬವಿಸುವ ಪ್ರಜ್ನೆ ಮೂಡದೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಛೇ ಅನುಬವಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ, ಮತ್ತೇ ಮತ್ತೇ ಬೇಸರಿಸುವ ಮನಸ್ಸು.....ಹೆಂಚು ಮನೆಯ ಶಾಖದಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅಷ್ಟೇನು ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಅರೆ ಕತ್ತಲ ಕೋಣಿಯಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶವೇ ಮನೆಯೆಂಬಂತಿದ್ದ ಬಯಲು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತದ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಉಪ್ಪರಿಗೆಯ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ, ನೆರಳು ನೀಡಲು ಕಂಜೂಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಣಸೆ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ನಾಲೆಯ ಸಂಕದಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೋಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ, 50 ಪೈಸೆ ಕಡಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ, ಬಸ್ ಹತ್ತಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ಮನಸು ಬಂದಾಗ ಜೋಲು ಹಾಕುತಿದ್ದ ಬೊರ್ವೆಲ್ ಬಾಲದಲ್ಲಿ (handle)....... ಮನಸ ಅಂಚನ್ನು ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೇ ಮನಸಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕನಸುಗಳು ಇಂದಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಾ ? ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತೆ...ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಮನಸ್ಸು ಇಂದು, ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತ ನಗರದ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, air cooler ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗಿ ಮಲಗುವ ಸಂತ್ರಪ್ತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹುಡುಗಿಯರ ಮದ್ಯೆ ಕ್ರತಕ ಕಾರಂಜಿಗಳ ಮುಸುಕಲ್ಲಿ, ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸವನೆ ಓಡಾಡುವ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲುಗಳ ನಿಲ್ದಾಣದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಬೇಡವೆನಿಸಿದರೂ ಕೇಳಲೇ ಬೇಕೆಂಬಂತೆ ಕಿವಿಗೆ ತಟ್ಟುವ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಗೀತದ ನಡುವೆ, ಇತಿಹಾಸದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಮಿನಿ ಉಡುಗೆ ಸಂಸ್ಕ್ತತಿಯ ಬಿಕಿನಿ ಸನ್ನಿವೇಶದ high heel ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ, ಏನು ಬೇಡವೆಂಬಂತೆ ಕಾಡುವ ಸ್ತಿತಿ ಕಂಡಾಗ, ಅನುಬವಿಸುವಾಗ ಮತ್ತದುವೆ ಪಶ್ನೆ.......ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ?

ಬಹುಷ: ಕನಸುಗಳು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ !...ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು...ಇದ್ದಾಗ ಬೇಕೆನಿಸದೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವಂತದ್ದು.... ಮನೆ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವೆ ಇಲ್ಲದಿರುವಂತೆ !. ಹಾಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಜಿಜ್ನಾಸೆಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ ಒಂದಂತು ಸ್ಪಷ್ಟ..... ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು...ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತು ನಾಳೆ.... ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗು ಭವಿಷ್ಯ..... ನೆನಪು ಮತ್ತು ಕನಸು.......ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದಿನೊಳು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನ ಬೆರೆಸಿ ಗೊಂದಲ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತದ್ದು ಒಳಿತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ??

Inside the Korea.

2009-03-14T05:59:00.000-07:00

About Korea (South)

The korean penisula extends southward from the eastern end of asian continent. Mountains covered 70% of this country land. Rice is bulk of korea's agricultral crops. The penisula is divided into The democratic Republic of Korea in the south and communist ruled North Korea.. The republic of Korea consists of nine provinces (do). In total there are 77 cities (si) and 88 counties (gun), including the capital Seoul. Major religions are Shamanism, Buddhism and Confucianism along with Christianity !.

National Flag:

The korean flag is called taegeukgi. Design symbolises the principles of yin and yang. Red half in the circle represents the protective cosmic forces of yang and blue half reperesents the responsive cosmic forces of yin. Surrounded each trigram symbolises the heaven, earth, fire and water (from top left- clockwise direction)

Mugunghwa (Rose of Sharon)- Korean National Flower !

It blossoms every year from July to October. Mugung means immortality.

Hanguel-Korean Language !

ನನ್ನದೆನ್ನುವ ಭರದಲ್ಲಿ.........

2008-08-28T19:13:00.000-07:00

ನನ್ನದೆನ್ನುವ ಭರದಲ್ಲಿ.........

ಕಳೆದುಹೋದ ಮುದ್ದುಮುಖ

ಬೈಗುಳ ತಿಂದ ಚೆಂಡಿನಾಟ

ಸುಸ್ತೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರದ ರಗೋಲಿ

ತುಂತುರು ಮಳೆಯ ಮಂಥನ

ಗೊತ್ತು ಗೊತ್ತೇ ಆಗದ ಹೊತ್ತಿನಾಟ

ಎಲ್ಲರೊಳಗೊಂದು ಎಳೆಬಿಸಿಲ ಉತ್ಸಾಹ.....

ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರಂಗೋಲಿ ಹೊಳಪು

ಬೆಂಬಲದ ಸಲುಗೆ ಜೊತೆ ಬೆಸುಗೆ

ತನ್ನದೆನ್ನುವ ಭರವಿಲ್ಲ,ಸ್ವ- ನನದಲ್ಲ!

ನಾಳಿನೊಳು ಅರಿವಿರದ,

ಇಂದಿನೊಳು ಬಿಡುವಿರದ

ವಿಶ್ರಾಂತ,ವಿಪ್ಲವ ಭಾವ.........

ಮುದ್ದು ಮuಖವೇರಿದ ಹುಲ್ಲು

ಗರಿಗೆದರಿದ ಭಾವ.,ಸ್ಥಳ ನಿರೀಕ್ಶೆ

ರಾಗ-ವೈರಾಗ,ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ

ಗೊಂದಲದ ಬಿಂಬವಿರೆ,ಶೂನ್ಯ

ಸ್ವ-ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.....ಬಂದನ?????

ಒಳಿತಿನೊಳು ಬಲವಿಲ್ಲ

ಬಲವಿರೆ ಒಳಿತಿಲ್ಲ

ವರ್ತಮಾನದ ಮೊತ್ತ,ಗಣಿಸಿಲ್ಲ

ಕಾಲದೊಳು ಪಡೆದಂತೆ....

ಗಣಿಕೆಯೊಳು........

ಬದುಕೊಂದು ವ್ಯವಕಲನ.........

ದಿನು

ಮನದನ್ನೆ.......

2008-08-28T19:04:00.000-07:00

ಮನದನ್ನೆ.......

ಮೌನದೊಳಗಡೆ ಮಾತನಾಡುವ

ಭಾವ ಬಂದುವೇ ಸ್ವಾಗತ

ಪ್ರೇಮ ವೀಣಿಯ ಮೀಟ ಬಯಸುವ

ಹಗಲು ಕನಸಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ

ಮನದ ಗೋಡೆಯ ಕೆದಕಿ ಕೇಳುವ

ಮೋಹ ದರ್ಪಕೆ ಸ್ವಾಗತ

ಬಂಧ ಭಾವದ ಬಂದಿಯೊಂದಿಗೆ

ಸುಪ್ತ ಸರಸಕೆ ಸ್ವಾಗತ...

ಅರಿತು ಅರಿಯದೆ ಕಳೆವ ದಿನದಲಿ

ಹುಚ್ಚು ಮನಸಿನ ಕಚಗುಳಿ

ನಮ್ಮದೆನ್ನುವ ಸ್ವಪ್ನ ಲೋಕಕೆ

ನಿನ್ನ ಕನಸೇ ಬಳುವಳಿ

ಮ್ರದುಲ ಸ್ಪರ್ಶ,ತಪ್ತ ಮೌನ

ಪ್ರೇಮ-ಕಾಮದ ಓಕುಳಿ

ಬೆಳೆವ ಸೂರ್ಯ,ಮರಳೊ ಚಂದ್ರ

ಬೀಸೊ ಗಾಳಿಯ ರಿಂಗಣ

ಎಲ್ಲಿ ಹೋದೆ, ಯಾವ ಬೀದಿಗೆ

ನಿಲ್ಲ ಬಯಸಲೆ ಕಂಪನ?

ಬಂದೆ ಬರುವೆ ಭಾವ ಮಡಿಲಿಗೆ

ಇರಲಿ ಕಲ್ಪನೆ,ಜೊತೆ ಚುಂಬನ......

ನಿನ್ನ,ದಿನು

ಹೆಣ್ಣು ಸಲಿಲ......

2008-08-11T07:08:00.000-07:00

ಹೆಣ್ಣು ಸಲಿಲ......

ಗುಡಿ ಗರ್ಭದ ಸೊಗಸಲ್ಲಿ
ಬದುಕ ಮೂಲದ ಬೆಳಕು
ತೊಡೆವುಸಿರ ಸೊಬಗಲ್ಲಿ
ಸುಪ್ತ ಪರಿಧಿಯ ಹೊಸಕು,
ಜಡ ಮೂಲಕೆ ಬಲವಾಗು
ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಉಸಿರಾಗು
ಕೊಡು ಜೀವ,ಅದೇ ಭಾವ
ಹೆಣ್ಣೀ ನೀನಾಗು ಮಾತಾ.........

ನುಡಿಗಳಿಗೆ ಅಡಿಯಾಗು
ಗುಡಿಸಲಿನ ನಗೆಯಾಗು
ಬೆರಳ ಸಂಧಿನ ಗೆರೆಯ
ಇತಿಹಾಸ ನಿನದಾಯ್ತು!!
ಬಿದ್ದ ಕ್ಷ್ಣಣದಲಿ ಎದ್ದು
ಮುದ್ದಿನ ನೆನಪಾಯ್ತು
ಏಳಬಯಸುವ ಮೊಳಕೆ
ಕೈಯೆತ್ತು ಒಮ್ಮೆ ಪಕ್ಕ
ಹೆಣ್ಣೀ ನೀನಾಗು ಅಕ್ಕ.........

ಎದ್ದಿರುವ ಉಸುಕಲ್ಲಿ
ಮೆದ್ದಬಯಸುವ ಭಾವ
ಗಂಭೀರ ಸೆಲೆಯಲ್ಲಿ
ಜೀವ-ಸತ್ಯ ಮೇವ!
ಬಂದೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪಿಬಿಡು
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಓಡಿಬಿಡು
ಉಸಿರ ನೆಲೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟು
ಕೆಳಮಾಡೊ ಒಳ ಅಂಗಿ
ಹೆಣ್ಣೀ ನೀನಾಗು ತಂಗಿ..........
ಇರುಳ ಕನಸು,ಹಗಲ ಕಸುವು
ಮುಕ್ತ ಭಾವಕೆ ತತ್ವ
ಇದ್ದ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸತ್ವ.....
ಕನಸ ಕಚಗುಳಿ
ಹೊಸತೆನ್ನುವ ಜಗಕೆ
ತುಂತುರು ಮಳೆ
ಹರಿದಂತೆ ಹರಿವ
ಬೆರೆತಂತೆ ಬೆರೆವ
ಇಲ್ಲದಿರೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲ
ವ್ಯಕ್ತವಾಕ್ಯವು ಸಲ್ಲ
ಬಿಟ್ಟ ಮನಸಿನ ಕೆಳದಿ
ಹೆಣ್ಣೀ ನೀನಾಗು ಮಡದಿ.........
ಗುಂಗುರು ಕೂದಲ ಗೆರೆ
ಸಂಧಿಯೊಳಗೆ ಕನಸ ಸೆರೆ
ನಡೆಯೋ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗಣನೆ
ತಿಳಿ ಹೇಳಲೊಲ್ಲದ ಕಲ್ಪನೆ
ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ
ಹೆಣ್ಣೀ ನೀನಾಗು ಗೆಳತಿ..........
ಅದೆ ನೋಡು ಹೆಣ್ಣು ನೀ ಸಲಿಲ
ಬಂಧನದ ಗೂಡೊಳಗೆ ತಳಮಳ
ಹೊದ್ದುಬಿಡು ನಿನ್ನ ಅಕ್ಕರೆಯ ಹೊದಿಕೆ
ನಿನ್ನದೀ ಧರೆ,ಯಾಕಿಷ್ಟು ಹೋಲಿಕೆ?
ನಿನ್ನಿರುಳ ಗರ್ಭದಲಿ ನನ್ನೀ ಹೊಂದಿಕೆ....

ದಿನು

ವರ್ಷ ಸ್ಪಂದನ...

2008-08-11T06:57:00.000-07:00

ವರ್ಷ ಸ್ಪಂದನ...

ಮಳೆಯೆಂದರೆ......

ಬೆವೆತುಸಿರಿಗೆ ಸಿಂಚನ

ಸಂಧಿಯೊಳಗಿನ ರಿಂಗಣ

ಭಾವದ ಹನಿ ಚಿಲಿ ಪಿಲಿ

ಗಬ್ಬೆದ್ದ ಸ್ತರಕೆ ಮೋಕ್ಷ

ಕನಸು ಕಾಯಕದ ಮೊಳಕೆ

ಕಾಲ ಚಕ್ರದ ಗಾಲಿ

ಮಿಂಚಿನೊಳಗಿನ ತಂಪುಹಾಡು

ಕವಿಯಕ್ಷರ- ಪಗಡೆ

ಪ್ರೇಮದೊಳು ತುಸು ತಿಲ್ಲಾನ

ನಿರ್ಲಿಪ್ತತತೆಗೆ ಕಾಲ ಬದಲಾವಣಿ!!!!

ಮಳೆಯಿಂದ...........

ನೆಲ-ಬಾಳು ಹಸಿರಾಯ್ತು,

ಸೋರಿನೊಳು ನಗು ಉಕ್ಕಿ

ಹೊರದೇಹ ತಂಪಾಯ್ತು,ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಯ್ತು

ಹೊರಸೂಸೊ ಹನಿಹನಿ,

ಮನದೊಳು ಇಬ್ಬನಿ

ಮಂದಿಯೊಳು ಚಡಪಡಿಕೆ,ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಗುದ್ದಾಟ

ಕುಸಿದ ಸೌಧ,ಮುಳುಗೊ ದೇಹದ ಬಯಕೆ

ಜರಿಸಾರಿ,ನಿಲುವಂಗಿ;ಮಡಚಿಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ

ಬದುಕಿನೊಳು ಭಾವ,ಭಾವ ಬದುಕಲ್ಲ

ಕಿಂಡಿಯೊಳಗಿನ ಹನಿ ಕೂಡ ದೊಡ್ಡ ಹಳ್ಳ!!!

ಓ ಮಳೆಯೇ.....

ಹೊಯ್ದು ಬಿಡು ಕೊಳೆತೊಳೆಯೇ..

ನೀನಾಗು ಕೈ ನೀಡೊ ಕರಸಿಂಚನ

ಕೊಳೆಯ ಮೂಲ ತಲುಪಲಿ ನೀರಬಳುಕು

ಬೆವೆತ ದೇಹದ ಉಸಿರಾಗು

ಕನಸ ಬೆಳೆಯುವ ಮನದ ಕಸುವಾಗು

ಹುಯ್ಯೋ ಹುಯ್ದು ಬಿಡು

ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣದಷ್ಟು

ಇತಿಹಾಸ ಉಳಿಯದಷ್ಟು!?

ರಚನೆ: ದಿನು

ನೆನಪಾಗುತಿದೆ.......

2008-08-08T00:23:00.000-07:00

ನೆನಪಾಗುತಿದೆ.......

ಅದೇ ಹಳೆರಸ್ತೆಯ ಗುಳಿಹಾಡು

ಕೆನ್ನೆ ಮುದ್ದಿಸುತಿದ್ದ ಕೈಗಳು

ಮಣ್ಣ ಮದ್ಯೆ ರಂಗಾಗುತಿದ್ದ ಬಿಳಿಅಂಗಿ

ಕೆಂಪು ರಿಬ್ಬನ್ ಮದ್ಯೆ ತೇಲುತಿದ್ದ ಜುಟ್ಟು

ಒಂಟಿ ಕೊಡೆಯಡಿಯ ಮೈಶಾಖ

ಸಂತೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪ ತರುತಿದ್ದ ಕಡಲೆ

ನಗು ತರಿಸುತಿದ್ದ ತೆರೆದ ಚಡ್ಡಿ

ಕೈಚುಚ್ಚಿ ಓಡುತಿದ್ದ ಮುದ್ದು ಹುಡುಗಿ

ಗಂಜಿ ನಡುವಿನ ಅನ್ನದಗಳು

ಮೊದಲ ಜಾತ್ರೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲಾಟ

ತೊದಲು ತೊದಲಿ ಗೆದ್ದ ಆಶುಭಾಷಣ

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನ ಸಿಗುತಿದ್ದ ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟು ಸಿಹಿ

ಅಮ್ಮನ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಕುಣಿದ ಬಹುಮಾನದ ಲೋಟ

ಹಾಡಲೆತ್ನಿಸಿ ನಕ್ಕ ಮುಗ್ದ ದನಿ

ಪುಸ್ತಕದಡಿ ಇತಿಹಾಸವಾದ ಪ್ರೇಮಪತ್ರ

ಪುಟಗಳ ನಡುವಿರುತಿದ್ದ ನವಿಲುಗರಿ

ಅಳಿದಿಳಿದ ಅಜ್ಜನಂಗಡಿಯ ಶುಂಠಿ ಚಾಕಲೇಟ್

ಕಳೆದಂತೆ ಮಳೆಯಾದ ಕಣ್ಣೀರು

ನೋವಲ್ಲಿ ನಲಿವಾಗುತಿದ್ದ ಅಪ್ಪನಪ್ಪುಗೆ

ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲಿಡುತಿದ್ದ ದೀಪಾಲಿ ಬಸ್ಸು

ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ತಂದಿಟ್ಟ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಂಟು

ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಪೋಟೊ

ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗುತಿದೆ................................

ಬದುಕು ಸತ್ವ ಪಡೆದಂತೆ.ಎಲ್ಲೊ ಕಳೆದಂತೆ

ಇತಿಹಾಸ ಬದುಕಾಗಿ,ಬದುಕು ಇತಿಹಾಸವಾದಂತೆ

ಕನಸು ನನಸಾಗಿ ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಸವಿದಂತೆ

ಸತ್ಯ,ಕಹಿಸತ್ಯ....ಬದುಕು ಬರಿ ನೆನಪ ಕಂತೆ....?

ರಚನೆ: ದಿನು

ಅರ್ಪಣಿ: ಬಾಲ್ಯ ಬದುಕಾದ ಎಲ್ಲ ಮನಸುಗಳಿಗೆ......

ಒಂದರೊಳಗೊಂದು........

2008-08-08T00:10:00.000-07:00

ಒಂದರೊಳಗೊಂದು........

ಮುಸ್ಟಿಯೊಳಗಿನ ಮರಳು

ಬಿಟ್ಟ ಗಳಿಗೆ.......

ಅಂಟಿದ ಅವಶೇಸ

ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ಗತ ಕರ್ತ್ಯ

ಮುಸ್ಟಿಯೊಳಗಿನ ನೀರು

ಬಿಟ್ಟ ಗಳಿಗೆ......

ಸ್ವಾನುಭವದ ಛಾಯೆ

ಅಗಮ್ಯ ಅವಶೇಸ

ಅನುಭವದೊಳಿತು ಗತಕರ್ತ್ಯ..

ಪ್ರೀತಿ ಮರಳು....ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು

ಕಳೆದ ಮನಸಿಗೆ...

ಪ್ರಕರ ಭಾವದ ಶೇಸ

ಹೊರಕಾಣುವ ಬಿಂಬ

ಭಾವ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

ಜಗ ನೋಡುವ ಹೊಳಪು....

ಸ್ನೇಹ ನೀರು....ಬಿಡಲೊಲ್ಲದು

ಮಂದ ಭಾವದ ಶೇಸ..

ಹೊರಕಾಣದು ಜಗಕೆ

ಅನುಭವವಿರೆ ಮನಕೆ

ಬಿಟ್ಟರು ಬಿಡಲಾಗದ ಹೊದಿಕೆ...

ದಿನು

ಯಾಕೆ ಗೆಳತಿ....??

2008-08-07T03:43:00.000-07:00

ಯಾಕೆ ಗೆಳತಿ....??

ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ

ಬಿದ್ದ ದನಿಯು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ

ಕಸುವು ಕದಡಿ,ಸ್ವಪ್ನ ಭಾವ

ಯಾಕೆ ಗೆಳತಿ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ??

ಸ್ನೇಹ ಎಂಬ ಚಿತ್ತಾರಕೆ

ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ರೂಪ ಕೊಟ್ಟೇ

ಬಣ್ಣ ಕದಡಿ ರೂಪ ಬದಲು

ಕರೆದರೆಷ್ಟು?? ಭಾವ ತೊದಲು!!!

ಗೀಚಿ ಹೋದ ಪದಗಳೆಷ್ಟೋ

ಹರಟೆ ಮಾತ ದ್ವಂದ್ವವೆಷ್ಟೋ

ಸ್ನೇಹದೊಲುಮೆ ನಿನದೆ ಗಾನ

ರಾಗ ಸುಳಿಯೇ ನೀನೇ ಮೌನ!!

ದೂರವಾಣಿ ದೂರವಾಯ್ತು

ಪತ್ರ ಕೂಡ ಕಾಣದಾಯ್ತು

ನೆನಪು ನೂರು, ನೋವು ಜೋರು

ಎಲ್ಲೋ ಸೆಳೆತ,ಅದುವೆ ಮಿಳಿತ

ಒಟ್ಟು ತಿಂದ ಮಂಚೂರಿ

ನೀನೆ ಇರದ ಮನಸ ಉರಿ,

yaake, ಏನು...ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೇಗೆ??

ಮಾತೇ ಇರದಿರಲದೆಂತು ಹಗೆ??

ನೋಡಬೇಕು ನಿನ್ನ ಒಮ್ಮೆ

ಬೈಯಬೇಕು ಹೀಗೆ ಸುಮ್ನೆ

ಏನೇ ಇರಲಿ ಬದುಕ ಸ್ಪುರಣ

ಹೇಳಿ ಹೋಗು ವಿದಾಯ ಕಾರಣ??

dinu

ನೀನೊಮ್ಮೆ.....

2008-05-29T01:19:00.000-07:00

ನೀನೊಮ್ಮೆ.....

ಇವಳೆನ್ನ ಮನದಾಕೆ,ಹಸಿ ಮರಳ ಸುರಿದಾಳ

ನಸುನಗುತ ನಿಂತವಗೆ ಹುಸಿಕೋಪ...!

ಕದತಟ್ಟಿ ಕರೆವಾಕೆ,ಮನಮುಟ್ಟಿ ನಿಂತಾಳ

ತುಸುನಗುತ ಬಂದವಗೆ ಬಿಸಿ ಶಾಖ...

ಗಲ್ಲಾನ ಹಿಡಿದಾಕೆ,ಕಲ್ಲಾಗಿ ನಿಂತಾಳ

ಕಸುವರಿತು ಬಂದವಗೆ ಕಹಿಯೂಟ...

ಮನಸನ್ನ ಕೊಟ್ಟಾಕೆ,ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅತ್ತಾಳ

ಕನಸರಿತು ಇದ್ದವಗೆ,ಮುಂಗೋಪ...

ಕರೆದಾಗ ಬಂದಾಕೆ,ನಡುಕಟ್ಟಿ ಕುಂತಾಳ

ನಡೆಯರಿತ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಹಿಡಿಶಾಪ..!

ಇವಳೆನ್ನ...........

nakkante ಅಳುತಾಳ,ಅತ್ತಂತೆ ನಗುತಾಳ

ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆದವಗೆ ಆಘಾತ...

ತುಸು ನೋಡಿ ನಡೆದಾಳ,ಕಸಬುರುಕೆ ತಂದಾಳ

ಖುಸಿ ನೋಟ ಬೀರಿದವಗೆ ಸಂಕೋಚ

ಕನಸಲ್ಲೆ ನಡುಗ್ಯಾಳ,ಹೊಸ ಆಸೆ ಹೊತ್ತಾಳ

ಸಿಹಿ ನೆನಪ ಕೊಟ್ಟವಗೆ ಹುಡಿಕನಸು

ಇರುವಲ್ಲೆ ಮರಿತಾಳ,ಹೋದಲ್ಲೆ ನಲಿತಾಳ

ಮನೆ ಆಸೆ ಕಂಡವಗೆ ಆಲಾಪ

ಓಡೋಡಿ ಬರುತಾಳ,ಹೊಸ ಆಶೆ ತರುತಾಳ

ನಿನ್ನೆಯಲಿ ಇದ್ದವಗೆ ಹೊಸನೋಟ

ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ಯಾಳ,ಸರಿಯೆಂದು ಕುಳಿತಾಳ

ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಕುಂತವಗೆ ಕಾರ್ನೊಟ

ಇವಳೆನ್ನ..........

ಏನಾದ್ರೆ ಏನಾಯ್ತು,ನೀನೆನ್ನ ಮನದನ್ನೆ

ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಬಾ ಒಮ್ಮೆ ಕೆನ್ನೆ ಕೊಟ್ಟು..

ಏನಿದ್ದರೆನಂತೆ,ಇದ್ದದ್ದೆ ಈ ಸಂತೆ...

ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತು ಬಿಡು ಮನಸ ಇಟ್ಟು

ನೀನಂತು ನನ ಕಂದ,ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನಂತೆ..

ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು ನೀನೊಮ್ಮೆ ಬಾಹುಬಂಧ..

ಮರೆತಿಡು ಹಿಡಿಕೋಪ,ಬಾ ಒಮ್ಮೆ ಮನದನ್ನೆ

ರಾಶಿಯೊಳು ಆಡೋಣ ಬದುಕಿನಾಟ........

ಮನದಿನಿಯ,ದಿನು

ಅಂತಿಮ ಗಳಿಗೆ....

2008-04-29T19:00:00.000-07:00

ಅಂತಿಮ ಗಳಿಗೆ....

ನೀನಿರಲು.......

ಒಂದಿರುಳ ಮೌನ

ತುಸುನಕ್ಕ ಮಾತು

ಒಳಕರೆಯ ದನಿ

ನಸುಗೆಂಪ ನಗು

ಬಡಿದೆದ್ದ ಹಸಿಕನಸು

ಕರೆದಳುವ ಹುಸಿ ಕೋಪ

ಅಪ್ಪುಗೆಯ ದ್ವಂದ್ವ

ಮಾತು ತಪ್ಪದ ನಲ್ಮೆ

ಬರೆದದ್ದೇ ಬರಹ

ಮಡಿಲಿದ್ದ ಮನಸು

ಮಾತಾದ ಬದುಕು

ಕಸುವಾದ ನೆನಪು!

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೇ..........

ಮರಳುಗಾಡಿನ ಶೋಭೆ

ಬೆಂಕಿಯೊಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ

ಮರೆಯೇ ಯತ್ನ ಸಾಲದು

ಬತ್ತಿರೆ...ಬಯಕೆ ತೀರದು!

ಹುಡುಕೆ ಕಸರತ್ತಿನೊಳು

ಅಪ್ಪಿದ ನಿನ ನೆರಳು

ತಪ್ತ ಮೌನ,ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವ!!??

ದನಿ,ದಿನು

ನೋವಿನೊಳೊಂದು ವಿನಂತಿ......

2008-04-29T18:54:00.000-07:00

ನೋವಿನೊಳೊಂದು ವಿನಂತಿ......

ಅತ್ತು ಬಿಡು ಓ ಮನಸೇ

ಕನಸು ಮುಳುಗುವ ತನಕ

ಆರಿ ಹೋಗುವುದೆ ನೋಡು

ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ನೆನಪ

ಬತ್ತಿ ಹೋಗಲಿ ಒಮ್ಮೆ

ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ನೋವು

ಮತ್ತೆ ಬಾರದು ಬಾಷ್ಪ

ಇರಲಿ ಬೇಸಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ

ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಲೆ ನಿನ್ನ

ಮನ- ಒದ್ದೆಯಾಗುವ ಮುನ್ನ

ಮತ್ತೆ ಕಾಡದು ತಾನೆ

ಸತ್ತ ನಿನ್ನೆಯ ಬೇನೆ?

ಸಾಕು ನಿನ್ನದೀ ತಾಣ

ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡು ಒಂದು ಕ್ಷಣ

ನಗಬೇಕು ನನಗೊಮ್ಮೆ

ಜಗನಕ್ಕು ಕುಣಿವನಕ......

ದನಿ : ದಿನು

ನುಡಿಯಿಂದ ನುಡಿಗೆ............"

2008-04-24T04:22:00.000-07:00

ನುಡಿಯಿಂದ ನುಡಿಗೆ............"ಮಾಮ ಮಾಮ,ಇವತ್ತು ಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕುರ್ಚಿ ಇತ್ತು, ಛೀ ನಾನು ಇಬ್ರು ಬಾಕಿ ಇರೊವಾಗ out ಆಗ್ಬಿಟ್ಟೆ ಗೊತ್ತಾ?,ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟಿ good girl ಅಲ್ವಾ?,ಹಾ ಅದಿರ್ಲಿ,ಮಾಮ ನೀನು ಬೆಂಗೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿಯಂತೆ..........ಮೋಸ ಅಲ್ವ ಮಾಮ, ನನ್ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೊದಾ? ನೀನು ಹೋದ್ರೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಯಾರ ಜೊತೆ ಊಟ ಮಾಡ್ಲಿ........", ಅದಾಗ ತಾನೆ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದು ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಓಡೋಡಿ ಬಂದು, ಪುಟಪುಟನೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ತೊಡೆಗಳ ಸಂದಿನ ಮ್ರದುತಲ್ಪದಲ್ಲಿ "Please ಹೋಗ್ಬೇಡಿ ಮಾಮ॥" ಎನ್ನುತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟಿಯ ತೊದಲು ನುಡಿಗಳು ಕಣ್ಣನ್ನು ಆದ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದವು। ಕೂಡಲೆ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಾಕಲೇಟನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗಿಟ್ಟೆ...... ಅದನ್ನ ಬಿಡಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಲೋಕ ಹುಡುಕಿದಂತೆ ಒದ್ದಾಡುತಿದ್ದ ಪೆದ್ದು ಮುಖ ನೋಡಿ, ಸಿಪ್ಪೆ ತೆಗೆದು ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟೆ...ಕೂಡಲೇ ಅದೇನನ್ನೊ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಸುರಿ, ಅಮ್ಮ ಬೈತಾರೆ ಮಾಮ ಎಂದವಳೆ ಮನೆಯತ್ತ ಓಡತೊಡಗಿದಳು.......

ಹಾ , ಪುಟ್ಟಿ ನನ್ನ ಮುಗ್ದ ಮನಸಿನ ,ಭಾವುಕ ಜಗತ್ತಿನ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು। ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಮುದ್ದು ಹುದುಗಿ। ಅವಳು ಓಡಾಡುತಿದ್ದರೆ ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮ ಎನ್ನುತಿದ್ದ ಎರಡು ತಲೆಯ ಜುಟ್ಟು ದನಿಯಾಗುತಿತ್ತು!। ನಿಲ್ಲದ ಉತ್ಶಾಹ, ಓಡೋಡಿಕೊಂಡಿರುತಿದ್ದ ಜೀವ। ಎಷ್ಟೋ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಯರಡನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಅವುಚಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಅವಳು ತತ್ವಜ್ನಾನಿಯಂತೆ ,ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ಒಂದು ಬೆರಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ ’ಮಾಮ ಟೂಟೂ॥’ ಎನ್ನುತಿದ್ದರೆ ಗಟ್ಟಿಗಳು ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತಿತ್ತು। ನಾನೆಲ್ಲೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಕೈಯನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಮನದೊಳಗೆ ನಗುತಿದ್ದ, ಕೊನೆಗೆ ಶೇಮ್ ಶೇಮ್ ಎನ್ನುವಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೈಮರಿ ಟೀಚರ್ ನೆನಪಾಗುತಿತ್ತು!!. ಅವಳೇನು ನನಗೆ ದೂರದವಳಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷದ ಕಾಲುದಾರಿ ಅವಳ ಗೂಡಿಗೆ......ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮಗಳ ಮಗಳೇ ಈ ಪುಟ್ಟಿ.

ಹಳ್ಳಿಯ ನಗೆ ಹಸುರಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆ. ಕಾಲು ಹೊರಚಾಚಿದರೆ ಒಂದೆರಡು ಗದ್ದೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಿಗುವ ಕೆರೆ, ಕೆರೆಯ ನೀರಿಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲೆಂಬಂತೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಬಾಗಿದ ಮಾವಿನ ಮರ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಾಡೊ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಹಳ್ಳಿ ಊರಿನ ಗೆಳತಿ!. ಕೆರೆಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೆ ಹಸಿರು ಹಾಸಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತೋಟ. ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳ ಸಂದುವಿನಲ್ಲೆ ಕಾಣಿಸುತಿದ್ದುದು ಪುಟ್ಟಿಯ ಮನೆಯಂತಿರುವ ಗೂಡು?!. ಪುಟ್ಟಿಯ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ದ್ರಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ,ನಮ್ಮ ಮನೆ ದೂರದ ಶತ್ರು ದೇಶ....ಅದೊಂದು ಹಳೆಯ ಕತೆ. ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ನೆವಗಳು ಸೇರಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಜಾಗದ ವಿಷಯ ಗೊಂದಲದ ಪರಾಕಾಷ್ಟೆ ತಲುಪಿ ಸಂಬಂಧಕಲಹ ದ್ವೇಷವಾಗಿತ್ತು............ಆಗ ನನಗಿನ್ನು ಹತ್ತು ವರ್ಷ. ಸಮಯ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು, ಅಪ್ಪ ಆವಾಗಷ್ಟೆ ಮುಂದಾಗಿ ಹಣವನ್ನ ಜಾಗದ ವಾರಸುದಾರರ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ದನಿ ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಬೈಗುಳದ ಯಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಿವಿಯನ್ನ ತಟ್ಟುತಿತ್ತು, " ಆ ಸತ್ತವರಿಗೆ ಈ ಜಾಗನೆ ಬೇಕಿತ್ತಾ? ಸಾಯ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಜಾಗ ಸಿಗ್ಲೆ ಇಲ್ವಾ? ನಾವು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಬೇಕು ಅಂತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟ ಜಾಗ......ಅವುಗಳು ಅದನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಕಟ್ಟಿದ್ರೆ ಕಂಡಿತಾ ಉದ್ದಾರ ಆಗಲ್ಲ...ನನ್ನ ಮನೆ ದೆವ್ರು ಅವ್ರನ್ನ ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡಲ್ಲ.....ರಕ್ತ ಕಾರಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಿಸುತ್ತೆ.........."ಮಾತು ಅನಾಗರಿಕ ಜಗತ್ತಿನತ್ತ ಹೊರಳಿತ್ತು. ನನಗಿನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ನೆನಪಿದೆ,ನನ್ನಮ್ಮ ಮಡಿಲ ಸೆರಗನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗಿಟ್ಟು ಅಳುತಿದ್ದರು...ನಾನೇನೋ ಆಟವಾಡುತಿದ್ದವ ಹೆದರಿ ಅಕ್ಕನ ತೊಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಆವಾಗ ನನಗಿನ್ನು ದ್ವೇಷದ ಪರಿವೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ತೀವ್ರತೆ ,ತ್ರಷೆಯ ಬಾವ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದ್ದು ನನ್ನ ಹಾಗು ಪುಟ್ಟಿಯ ಸಂಬಂಧದ ಮೇಲೂ ಅದರ ಪರಿದಿ ವಿಸ್ತರಿಸತೊಡಗಿದಾಗಲೇ....!

ಸಂಬಂದದ ಹಳಸಲು ಬದುಕ ಬಾವದೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಹುಟ್ಟಿದವಳು ಪುಟ್ಟಿ. ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಗೆಗೆ ಅರಿವಿರದ, ಮನೆಯವರ ಹಗೆಯ ಬಳುವಳಿ ಇರದ ಪುಟ್ಟ ಕೂಸು . ನಡೆದಾಡುವ ಪರಿ ಅರಿತವಳೇ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ನನ್ನ ವಾತ್ಸಲ್ಯ......ಅದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಗಳು ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ... ಅವಳ ಮನೆಯವರ ದಾಷ್ಟ್ಯವೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನ ಪುಟ್ಟಿಯಾಗಿಸಿ ನನ್ನ ಭಾವ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬರಮಾಡಿಸಿತ್ತು. ಅದೇಕೊ ನಾನೆಂದರೆ ಪುಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಾಣ, ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿತೆಂದರೆ ಕ್ಷ್ಣಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟಿ ನನ್ನ ಎದೆಯ ಮೇಲಿರುತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಯಾರ್ಯಾರ ನೆಪದಲ್ಲೊ ಅವಳಮ್ಮನ, ಇಲ್ಲವೇ ಅಜ್ಜಿಯ ಬೈಗುಳದ ಬಳುವಳಿ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟದ್ದೆ!, ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ವಶಮಾದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದೋ, ಕೆಟ್ಟದನ್ನ ಹೇಳಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದೋ...ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಮಾತುಗಳು.ಕೆಲವೊಮ್ಮೇ ಪುಟ್ಟಿಯ ಊಟದ ಬಟ್ಟಲನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಕುಟ್ಟಿಟ್ಟು ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದ ದನಿ ಈಗಲೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿದೆ!. ಒಂದೈದು ವರ್ಷ ಕಳೆದು ಪುಟ್ಟಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಬಿಸಿದ ಮೇಲಂತೂ ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿದವಳಲ್ಲ......ನನಗೆ ರಜೆ ಇದ್ದ ದಿನವಂತೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಜರು॥ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವಳಿಗೆ!!. ನಾನು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಕೋಣಗಳನ್ನ ಬಿಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಓಡೋಡಿ ಬರುತಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೊಡೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ,’ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಾತೇ ಬರಲ್ಲ,ಮತ್ಯಾಕೆ ಹೊಡಿಯೊದು ಮಾಮ॥??? ’ಎನ್ನುತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನ ಹಿಡಿದೆತ್ತಿ ಮುದ್ದಿಸುತಿದ್ದೆ. ಒಂದೆಡೆ ಇವಳ ಮುಗ್ದತೆ ಕಣ್ಣು ತೊಯಿಸುತಿದ್ದರೆ, ಅವಳಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಚಂದ್ರಿ ದನ ಗದ್ದೆಗೆ ಹೋಯಿತೆಂದೋ, ಕೋಳಿ ಬೀಜ ಹರಡಿತೆಂದೋ, ನಮ್ಮ ಹೊಲಕ್ಕೇ ಕೋಣ ಹೋಗೊವಾಗ ಅಂಚಿನ ಹುಲ್ಲನ್ನ ಮೇಯಿತೆಂದೋ..... ಸಹಸ್ರನಾಮಾರ್ಚನೆ ಆರಂಬಿಸುತಿದ್ದರು. ಆರಂಭದ ಗುಣುಗಾಟ ಜಗಳದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಗುತಿತ್ತು.ಆದರದು ಎಕಮುಖಿ....ಕೆಲವೊಮ್ಮೇ ಕಾರಣಗಲಿಲ್ಲದೆ ಜಗಳ!........ಪುಟ್ಟಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಟವಾಡುತ್ತ್ತ್ತಚೀರಾಡಿದನ್ನ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರಂತೂ, ಭರಭರನೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಮಗುವನ್ನ ನನ್ನ ಕೈತಪ್ಪಿಸಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಮ್ಮನ ಬಳೆಯ ಸದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕೆಲವೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಹಗೆಯ ಬಗೆಗಾಗಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ದಿನಗಳು ಮಳೆಯಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದವು.....

ಆ ದಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕ ಹೊರಟವನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆನಾದರೂ ಪುಟ್ಟಿ ನೋಡಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ. ಅದೊಂದು ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದವ ಮನೆಯಾಚಿನ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಸೂರ್ಯ ಕಿರಣಗಳ ಬಿಸಿಯಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕೊಡ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಪಟ್ಟಣದ ಬದುಕಿನ ಅಯ್ಯೋ ಎನ್ನೋ ಉಸಿರಿನ ನಡುವೆ ಇದ್ದು ಬಂದವನಿಗೆ, ಹಸಿರು ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಉಸಿರು ನನ್ನದೇ ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು!! . ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಕೂಡ ಪುಟ್ಟಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸೂರ್ಯ ಇವತ್ತು ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕೆಂಪು ಅನ್ನಿಸುವಂತಿದ್ದ. ಒಂದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು......ನನ್ನ ಹಾಗು ಪುಟ್ಟಿಯ ಸಂಬಂದದ ಎಳೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅದಾಗಲೇ ಅವಳಮ್ಮನ ಒತ್ತಡ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಓಡಿ ಬರುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಾಯ ಬಂದನವಾಗಿದ್ದು ವಾಸ್ತವದ ಬಿಂಬವಾಗಿತ್ತು. ಕಲೆರಹಿತ ಸಂಬಂದ ತೊಳಲಾಟದ ಬಿಂದುವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಸರಿದ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಎಲೆಯ ನಡುವೆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಚೂಡಿ ಧರಿಸಿ ಮನೆಯೆದುರು ಕಸ ಗುಡಿಸುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟು ಬದಲಾವಣಿ!!!. ನನ್ನನ್ನೇ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ ಅವಳ ಕೈಗಳ ಚಲನೆ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮುಂದಡಿ ಇಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದವಳೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಓಡಿದ್ದಳು. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಗದ್ಗತಿತನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ದೇಹ ಹಿಂದಡಿ ಇಡಬೇಕಾದರೆ ಮನಸು ಅವಳ ಮನೆಯತ್ತ ಕೊನೆಯ ದ್ರಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿತ್ತು. ಒಳ ಓಡಿದ ಪುಟ್ಟಿ ಕಿಟಕಿಯ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಸರಳುಗಳಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದೇ ಸವನೆ ನೋಡುತಿದ್ದರೆ; ಅದೇ ಮುದ್ದು ಮುಖ, ದಣಿವಾಗದ ಕಣ್ಣು॥ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಬದಲಾದ ಚರ್ಯೆ......ಕಣ್ಣೀರಿನ ಒಂದು ಹನಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಬೀಳಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಬಧುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಬಾಷ್ಯೆ ಬರೆದಿತ್ತು, ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಒಗಟಾಗಿತ್ತು........?,ಸರಸರನೆ ಬಂದವನೆ ಭಾರದ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕೈಯೂಟ ಉಣಲಾಗದೆ ದಿಂಬಿಗೆ ತಲೆಯೊಡ್ಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದೆ.

ಕಾಲ ಮತೈದು ಮಳೆ ಕಂಡಿದೆ. ಬಾವುಕ ಬಂಧವನ್ನ ಬಿಡಿಸಿದ ಪುಟ್ಟಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಕಲೆಯಿಟ್ಟು ಸತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ !!. ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಕಿರಣಗಳು ಬದುಕಿನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರದಷ್ಟು ದೂರಾಗಿದೆ. ನನಗೋ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಮಗಳು ಕ್ಷಿಪ್ರ ಪ್ರೀತಿ ರುಜುವಾತು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಪುಟ್ಟಿ ಸಹ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ನನ್ನ ಕಿವಿ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟ ಹುಚ್ಚು ಮನಸು ಪುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ ಕಾರಣ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿತ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ಒಂದು ವಾರದ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಊರ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಕ್ಷಿಪ್ರ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಪೆದ್ದು ಪೆದ್ದು ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಸುತಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಪುಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗಿನ ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸುತಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟಿಯ ಮುದ್ದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಿಪ್ರಳ ತೊದಲು ನುಡಿಯನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತಿದ್ದೆ !. ತೋಳಿಗೆ ಒರಗಿದ ಮಡದಿ, ಎದೆ ಪರಚುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಿಪ್ರ....ಒಳ ಭಾರ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತಿತ್ತು !. ಅದಾಗಲೆ ಮನೆ ಸೇರಿ ಎರಡು ದಿನ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟಿಯ ಮನೆ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡುವ ದೈರ್ಯ ಕೂಡ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಅಂಗಣದಲ್ಲಿ ವಾಲು ಕುರ್ಚಿಗೆ ಭಾರವೆಂಬಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನಗೆ ’...ಅಮ್ಮ.......;ಎಂಬ ಕ್ಷಿಪ್ರಳ ದ್ವನಿ ಕೇಳಿದೊಡನೆ ತೊಡೆಗೆ ಒರಗಿದ್ದ ಅರ್ದಾಂಗಿಯನ್ನ ಬದಿ ಸರಿಸಿ ದನಿಯ ದಿಸೆಯತ್ತ ಓಡಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಶೂನ್ಯ ಭಾವ.....ಕ್ಷಿಪ್ರಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾದುತಿದ್ದ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಮಗುವನ್ನು ಪುಟ್ಟಿ ಕೈತಪ್ಪಿಸುತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಪುಟ್ಟಿಯನ್ನೇ ನೋಡುವ, ದೂರದ ತೀರಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದೆ ?! ’ಪ್ರೀತಿ......’ ಎಂಬ ದನಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನ ಬಾಯಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ಕೈಬಿಡಿಸಿ ಹೊರಟ ಪುಟ್ಟಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಅವಳ ತುಟಿಯ ಅಲುಗಾಟ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಅದುರಿದ ಅಲುಗಾಟ ಬದುಕಿನ ನುಡಿಯಿಂದ ನುಡಿಗೆ....ಅನುರಣನವಾಗಿ ಹಗೆ ಪಸರಿದ ಬಗೆಯ ದನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕುಸಿದಿದ್ದ ನನಗೆ ಕ್ಷಿಪ್ರಳ ಬಿಗಿಯಪ್ಪುಗೆ ಆದರವಾಗಿತ್ತು!!!!

ನಗಬೇಕು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ......

2008-04-24T04:04:00.000-07:00

{ಕಳೆದ ಬಾಲ್ಯದ ನಗುವನ್ನು ನೆನೆದು.............. }
ನಗಬೇಕು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ......

ಅಂದೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ.....

ಸಂತಸದ ಸೋನೆ

ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಒಸರಿತ್ತು

ತನಗರಿಯೆ ತಾನೆ

ನಯನದೊಳು ನಲಿವಿತ್ತು

ಮೌನದೊಳು ಸೊಗಸಿತ್ತು

ಬೀಸೊ ಗಾಳಿಯು ಕೂಡ

ನಸುಗಂಪ ತರಿಸಿತ್ತು

ಕಳೆದ ನಿನ್ನೆಯ ಶೂನ್ಯ

ತೊದಲು ಬಾವದಿ ಅನನ್ಯ

ನಾಳೆ ಎಂಬುದ ಕಾಣಿ

ಬರಿ ಬಿಚ್ಚು ಮನಸಿನ ವೀಣೆ

ಮೈಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವು ಸಾಕು

ಕಿಂಡಿ ಬೆಳಕಿಗು ತಳಕು

ಶಬ್ದ ಸರಿದರು ಸೆಳೆತ

ಖಾಲಿ ನಗುವಿನ ಕುಣಿತ

ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದೆ....

ಅದೆ ಜೀವ ಬದಲಾದ ಬಾವ!

ಅವರು ನಕ್ಕರು,ನಾನು ನಕ್ಕೆ

ಕುಣಿದಿಲ್ಲ ಮನ,ನಾನರಿಯೆ ಕಾವ

ಮೌನದೊಳು ಗುಣಿತ ; ವ್ಯವಕಲನ

ಮಾತಿನೊಳು ಕಾಗುಣಿತ ; ಸಂಕಲನ

ಮುಖ ನಗುತಿರೆ, ಮನದವಸರ

ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿದ ಬಾವ: ಅತ್ರಪ್ತ

ನಗಬೇಕು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಳೆ ನಗು

ಜಗವೆದ್ದು ಕೂಗಲಿ ತ್ರಪ್ತ ಕೂಗು

ಅದರ ಚೆಲ್ಲಲಿ ಹಾಲಿನಿಂಚರ

ಇನ್ನು ನನಗದರದೆ ಕಾತರ.....

ದನಿ :: ದಿನು

ಆತ್ಮ ನೀ ಮಾತಾಡು..!

2008-04-23T22:20:00.000-07:00

[ಕನಸು ಕೈಗಿಟ್ಟು ,ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಮನಸಿಗಿಟ್ಟು , ಬೌತಿಕವಾಗಿ ಮರೆಯಾದ ತಂದೆಯವರ ನೆನಪಿಗೆ.....]
ಆತ್ಮ ನೀ ಮಾತಾಡು!
ಹೆಗಲಂಚಿನ ಆ ಸ್ಪರ್ಶ
ಬೆರಳು ಸಂದಿಯ ಇತಿಹಾಸ
ಒಂದಿನಿತು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಮಾತಾಡು ಆತ್ಮವೆ ಮೌನ ಏಕೆ?

ಹುಸಿಗೋಪದರ್ಥ ಅರಿವಾಯ್ತು
ತುಸುಗೆಂಪ ಸಿಟ್ಟು ತಿಳಿದೋಯ್ತು
ಎಂತು ಸಾಂತ್ವನಗೈದಿರಿ ಕಷ್ಟದಲೆಗೆ
ಬಾಳಿ ತೋರಿದಿರಿ ಬದುಕ ದೀವಿಗೆ

ತಂಗಾಳಿ ಬಿಸಿಯಾಗೆ,ಬದುಕು ಉಬ್ಬು
ನೀವಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ ದ್ರಡತೆ,ತಬ್ಬಿಬ್ಬು
ಅಂದು ಬೈದವರಲ್ಲ,ಇಂದು ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ
ಮೌನದೊಳು ಅಷ್ಟು ಸುಖ ಸಲ್ಲ !

ನಾ ಕಳೆದದ್ದು ಎರಡು,ಇನ್ನರ್ದ ದಶಕ
ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದಿರಿ ನೀವಷ್ಟು ಸಾರ್ಥಕ
ಗುರಿಯ ಕರೆಗೆ ದನಿ ಶಾಂತ
ಮಾತಾಡುತಿರು ಆತ್ಮ ಅನವರತ

ಎಂದು ನೋಯಿಸಲಿಲ್ಲ,ಕಷ್ಟ ಹೇಳಲೆ ಇಲ್ಲ
ಎಂತು ಗೈದಿರಿ ಕಾರ್ಯ,ಅರಿಯೆ ನಾ ಕೈಂಕರ್ಯ
ಉದ್ದೇಶ ಬದುಕಾಯ್ತು,ಸಂತೋಷ ನೀಡಾಯ್ತು
ಹೇಳಿ ಹೋಗಲೆ ಇಲ್ಲ,ಅದ ನಾ ಕ್ಷಮಿಸೊಲ್ಲ

ಅಂದು ನೀವಂದದ್ದು ಬದುಕು ಹೋರಾಟ
ಆದರೂ ಗೈದಿರಿ,ನಿಮಗೆಷ್ಟು ಹಠ !
ಇಂದು ನನಗನಿಸುತಿದೆ ನೀವೆ ದನ್ಯ
ದಿನವು ಹೋರಾಟ,ಬದುಕು ಅಗಮ್ಯ

ಸಾಕಿನ್ನು ಈ ಮೌನ,ಅದುವೆ ಗಹನ
ಹೇಳಿಕೊಡಿ ಬದುಕು ಎಂತು ಚಲನ?
ನೀವಿಲ್ಲದೀ ಬದುಕು ಮೊದಲೇ ಶೂನ್ಯ
ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ಒಂದು ಮಾತು,ಅದುವೆ ಮಾನ್ಯ।

ನಿಮ್ಮ ಕುಡಿ,ದಿನು
मिस उ पापा............एवर मिस उ........

2008-04-23T21:56:00.000-07:00

(ನಾನಿನ್ನು ಮದುವೆ ಎಂಬ ಬಾವ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿ ಕೊಂಡವನಲ್ಲ। ಕೋರಿದ ಮನಸಿಗಾಗಿ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ತೊದಲು.....ತಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಅನುಭವ ಉಳ್ಳವರು ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ)

ವಿನಂತಿಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು..........

ಮೊದಲ ನೋಟದ ಮೆಲುಕು
ಕದಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟಿಲ್ಲ
ಅಂದು ಮೂಡಿದ ವಿಶ್ವಾಸ
ಮನ-ಬಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ
ಮಾಸಿದ ಕೆನ್ನೆಯ ನಸುಗೆಂಪು
ಸ್ನಿಗ್ದ ಬಾವದೊಳು ತಂಪು

ಕೌತುಕದ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ಬಡಿತ
ಇಂದಿನ ದಿನಕು ಅದುವೆ ತುಡಿತ !
ಕಣ್ಮುಂದೆ ಒಣಗಿದ್ದ ಅದರ
ನೆನಪಾದಂತೆಲ್ಲ ಮನಕೆ ಚಾದರ

ನನ್ನದು,ನನ್ನವರು/ಳು ಆದ ಕ್ಷಣ
ಮನದೊಳಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಭಣಭಣ
ಮರೆತಿಲ್ಲ ಆ ಕೌತುಕದ ನೋಟ
ಅರಿತೊ,ಅರಿಯದೆಯೋ ಒಳಕೊಂಡಾಟ

ಇಂದು ಕದಸರಿಯೆ ಅಪ್ಪಣಿ
ಬಾವಗುಂಗಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ಮನ್ನಣಿ
ಎದೆಗವುಚಿ ಕೂರಲಿ ದಿವ್ಯಮಣಿ
ಕಂಡ ಕನಸುಗಳೇ ಜೀವಕರ್ಪಣಿ
ಬಾವದೊಳು ಹೊಸೆಯಲಿ ಬಂಧ
ಮದುವೆ....ಅದೇನೋ ಆನಂದ

ದನಿ : ದಿನು